Dopisek o Rahnerze

Po przeczytaniu kilku artykułów, będących swego rodzaju komentarzami do tekstów ks. Tomasza Węcławskiego (“TP" nr 31, 33, 40/05) i Pawła Lisickiego (nr 33/05) na temat Karla Rahnera, polemizujących ze sobą, postanowiłem zabrać w tej sprawie głos. Obaj polemiści bywają postrzegani jako kontrowersyjni, niemniej dyskusja przez nich wywołana jest chyba symbolem “sporu", jaki toczy się w polskim Kościele. Nie chodzi tylko o osobę teologa, raczej o koncepcję Kościoła, jego roli i sposobu postrzegania wspólnoty wierzących. W efekcie zmian 1989 r. jeszcze bardziej uwidocznił się w polskim Kościele podział na Kościół dialogu i Kościół zamknięty. Nie jest to nowością, gdyż od dawna mówi się, że przed Vaticanum Secundum Kościół był “zamkniętą twierdzą", zaś po Soborze stał się otwartą wspólnotą. I jedna, i druga postawa niosą ze sobą zagrożenia i szanse. Jednak Kościół dialogu, posoborowy, jest czytelniejszym znakiem dla świata. Czytając tekst Pawła Lisickiego, odniosłem wrażenie, że prawdopodobnie boi się on tego, co nowe i niezrozumiałe. Być może wynika to z obawy zatarcia piękna pieczołowicie przez Kościół strzeżonego depozytu (taką postawę prezentuje też chyba grupa skupiona wokół Radia Maryja). W konsekwencji jednak skupiamy się jedynie na przypominaniu tego, co już w Kościele osiągnięto i wypracowano, nie zważając, że powoli pogrążamy się w zastoju. Tymczasem Kościół prowadzi Duch Święty, pobudzający ludzi do ciągłego przekraczania siebie. To dlatego Jan Paweł II zorganizował modlitwy o pokój w Asyżu wspólnie z przedstawicielami innych religii, a wielu kapłanów podejmuje inicjatywy, które mogłyby się wydawać niepotrzebne, jak Lednica czy Przystanek Jezus. Dzięki projektom tej miary, co np. św. Pawła, który potrafił przekraczać siebie i mentalność sobie współczesnych, do Kościoła zaczęli kiedyś przychodzić poganie... Nie obyło się bez sporów i bólów, ale jednak wydało to cudne owoce.