Czytanie jako autobiografia

Arkadiusz Żychliński, germanista, tłumacz, krytyk i wykładowca, prezentuje dziewiętnaście esejów, w których opowiada o ważnych dla siebie twórcach (pisarzach, filozofach, reżyserach). Nie ukrywa, że jego książka wyrosła – przypadkiem, na marginesie innych pisarskich projektów – z pasji do lektury i jako taka stanowi zarys mapy prywatnych namiętności intelektualnych. Wszystkim spotkaniom – z Borgesem, Jamesem, Canettim, Celanem czy Sloterdijkiem – towarzyszy nadzieja, że oto w czytanym tekście odnajdziemy słowa, myśli, zdania, które dokonają w nas radykalnej przemiany. Ale kres każdego z lekturowych doświadczeń jest zarazem początkiem nowych rozważań, nowej nadziei, nowego wyzwania, które podejmuje niezmordowany umysł. To, co czytamy, i to, co piszemy, każda krytyczna, fikcyjna czy filozoficzna opowieść składa się ostatecznie na obraz naszej własnej twarzy. Żychliński przedkłada nam swą rozpisaną na eseje intelektualną biografię. Wielu czytelników – różnych pokoleń – bez trudu rozpozna się w tym obrazie.