Co im zawdzięczam...

W konfesjonale często mówię: "Nie wystarczy zdecydować »będę lepszy« albo »już więcej tego nie zrobię«, bo, jak konkretne są grzechy, tak konkretne muszą być rozwiązania". W tekstach Katarzyny Wiśniewskiej o ślubach zakonnych ("TP" nr 49-51/04) zabrakło mi równowagi w postaci propozycji konkretnych rozwiązań wskazanych problemów. Chyba, że powodem napisania tych tekstów było wsadzenie kija w mrowisko. Tylko, że ludzie to nie mrówki, a kijem łatwo zniszczyć ich misterną budowlę, nie martwiąc się, że naprawiać będą inni... Nie dziwię się oburzeniu sióstr (m.in. w "TP" nr 9/05), nikt przecież nie chce mówić o tym, co bolesne, grzeszne czy trudne na forum publicum. Chyba, że już nas nie dotyczy ewangeliczna zasada, by najpierw upomnieć kogoś w cztery oczy, potem przy jednym czy dwóch świadkach. Skoro "TP" przedstawił już sprawę Kościołowi, czy następnym etapem miałoby być traktowanie sióstr (a raczej zgromadzeń), jakby były "poganami i celnikami" (por. Mt 18, 15nn)? Nie tylko siostrom zakonnym czasem trudno sprostać wymaganiom złożonych ślubów. Także małżeństwom czasem się to nie udaje, ale jakoś nie zauważyłem, żeby tematy uzasadniające rozwody (mimo, że jest to sakrament) były tak kontrowersyjne. Widać, jeśli śluby są tak atakowane, posiadają wartość w oczach Bożych.