Zapomniane książki

Po przeczytałem felietonu Józefy Hennelowej "Pióra konsekrowane" ("TP" nr 9/06) ucieszyłem się, że wciąż wychodzą wartościowe książki, pisane przez ludzi myślących dla ludzi myślących, o których warto napisać i podyskutować. Żal mi jednak starych, często wytartych tomów stojących na mojej półce, które dziwną koleją losów, choć wyszły w PRL w mikrym nakładzie, od lat nie mogą się doczekać wznowienia, np. "Żywoty" Tadeusza Żychiewicza (Calvarianum 1989). Pisane sienkiewiczowską polszczyzną były dla mnie lekturą wielokrotnie ponawianą i za każdym razem wnoszącą coś nowego. Żychiewicz umiał bowiem pisać w sposób zwykły o sprawach całkiem niezwykłych, rzecz nader trudna, bo o świętych pisze się albo z hagiograficznym zadęciem, wyzłacając, co już złote, czy trywializując albo odwrotnie - skrobiąc tę pozłotę w poszukiwaniu mistyfikacji. Zresztą "TP" nie trzeba chyba przekonywać do wznowienia książki wydanej niegdyś na żenująco marnym papierze, z licznymi ingerencjami cenzury i po skonfiskowaniu rozdziału o ks. Józefie Kurzei, budowniczym kościoła w Nowej Hucie-Mistrzejowicach. Warto byłoby też wydać tom eseistyki tego autora (m.in. już po jego śmierci w 1994 r. ukazał się w "Gazecie Wyborczej" nie drukowany wcześniej tekst "Znowu nigdy we Lwowie").