Zatem Kantor czy Akademia Ruchu (oraz wielu artystów) – wszyscy jesteśmy „produktami” tego trendu.
Patrząc na działania Kantora, widzę przede wszystkim różnice. Jeżeli on zhumanizował i uteatralizował przedmioty, to ja uprzedmiotawiam ludzi. Jeżeli jednak poszukać miejsca, w którym moglibyśmy się spotkać, to zarówno u mnie, jak i u Kantora ludzie zawsze są kukłami.
Kantor teatralizując życie pozwolił ludziom myśleć, że wszystko jest teatrem. To narzuciło sposób myślenia także o działaniach moich, Pawła Althamera czy Artura Żmijewskiego. Nawet zorganizowano wystawę „Teatr niemożliwy”, na której nasze prace zestawiono z Kantorem. Tylko czy rzeczywiście jesteśmy podobni?
Nie mam za wiele do powiedzenia. Zresztą nigdy „Kantor” mnie nie zajmował. Może niestety... ©
KATARZYNA KOZYRA ur. 1963) – rzeźbiarka, autorka instalacji i filmów wideo. W 1999 r. reprezentowała Polskę na 48. Biennale Sztuki w Wenecji, gdzie otrzymała wyróżnienie honorowe.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 14/2015
Artykuł pochodzi z dodatku Tadeusz Kantor | Czasy | Przestrzenie | Ludzie
