Urodzony w okolicach Nowego Miasta Lubawskiego w 1918 roku, w wieku 17 lat wstąpił do seminarium w Pelplinie. Kiedy wybuchła wojna, przerwał studia i zgłosił się jako ochotnik do 67. pułku piechoty. Dostał się do niewoli, przebywał w obozach w Buchenwaldzie i Bergen-Belsen. Po wojnie udał się do Paryża, gdzie ukończył studia teologiczne. Święcenia kapłańskie przyjął w Pelplinie z rąk biskupa Kazimierza Józefa Kowalskiego. Biskup skierował go na dalsze studia prawnicze do Paryża, następnie do Rzymu, gdzie ks. Uliński obronił doktorat. Ponieważ komunistyczne władze odmówiły mu powrotnej wizy (był rok 1953), pozostał w Rzymie, pracując w Trybunałach Stolicy Apostolskiej. Brał także udział w przygotowaniach Soboru Watykańskiego II. Był zawsze zaangażowany w sprawy Polaków, o czym może świadczyć, że przez kilka lat pełnił urząd prezesa powołanej w 1944 roku Fundacji Rzymskiej im. Margrabiny Umiastowskiej, wspomagającej polskich artystów i badaczy. Potem wyjechał do Kanady, gdzie pracował we francuskojęzycznej parafii w Zenon Park i w polskiej w Prince Albert. Opiekował się Indianami, wyszukując dla nich pracę oraz organizując punkty pomocy medycznej i zbiorowego żywienia. Do Polski wrócił jesienią 2003 roku, żeby dokonać życia w rodzinnych stronach.
Abo
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 23/2004
