Pamięci Czesława Miłosza

Co zdarzyło się w Kolonie

Adaptacja fragmentu “Edypa w Kolonie", Sofoklesa, wersy 1585-1666

pamięci Czesława Miłosza

Z jego nauk płynął spokój, jego osoba i głos

Były jak radosna wieść w cieniu drzew,

Ale tym razem odwrócił się od nas i odszedł.

Podążył tam, gdzie strumień schodzi pod ziemię,

A wyłożony kamienną płytą stromy brzeg

Wiedzie do nadproża z piasku i gliny.

Tam przystanął, rozważając, co dalej,

Między kopcem usypanym z kamieni a tablicą

Ku czci poległych w naszych dawnych wojnach.

Mnie przypomniały się inne wojny i słowa,

I ostatni widok, jaki zobaczył na ziemi -

Drogi lśniące po deszczu

Jak płynące w górę rzeki - aż omal

Nie zapłakałem nad jego samotnością.

(...)

Wnet przestał być jednym z nas.

(...) Nie porwał go

Bóg w rydwanie z ognia, nie zmiótł

Potężny wicher. Niech będzie, że jestem szalony

Czy naiwny, ale wiem, że człowiek ten zszedł

Ze świata przygotowany jak należy, tam gdzie

Drzwi do ciemności stoją otwarte na oścież.

Przeł. Agnieszka Pokojska

Jane Hirshfield

Wspomnienie

Właśnie poproszono mnie,

abym napisała coś na Twój pogrzeb,

niełatwe zadanie.

Siedzę nad rzeką

i myślę,

jak bardzo lubiłeś rzeki,

jak bardzo chciałbyś

przyglądać się teraz tym małym kaczkom,

o głowach zwróconych w górę rzeki,

zawzięcie wiosłującym pod prąd - - -

Pomyśleć, że

aż tyle trudu

wymaga zwykłe przepłynięcie na drugą stronę.

Przeł. Piotr Pieńkowski