Kroniki Jowity

Studenci okupowali poznański akademik Jowita przez dziesięć dni. Akcja była odpowiedzią na działania władz Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza zmierzające do sprzedania budynku. Zbywani przez wiele miesięcy obietnicami bez pokrycia, młodzi ludzie podjęli radykalne działania. Akademik udało się uratować, a pokłosiem protestu stała się ta książka.

„Jowita zostaje” jest kroniką protestu, który – jak przyznają autorzy i równocześnie uczestnicy – miał dla nich znaczenie formacyjne. Ta pozycja to szczegółowe kalendarium działań uzupełnione o dokumentację i korespondencję z władzami. Jednak najważniejsze w „Jowicie” są zapisy rozmów przeprowadzanych na gorąco z uczestnikami okupacji w czasie jej trwania – dzielą się oni swoimi refleksjami i obawami. Ta książka to też dokumentalna opowieść o tym, jak zmienia się środowisko studenckie, często niesłusznie oskarżane o nadmierny konformizm.

Książka wyrasta ze świadomości autorów, jak ważna jest dokumentacja wydarzeń, które z natury są ulotne i łatwo mogą zostać zapomniane. W przedmowie piszą: „Jesteśmy świadome, że za parę lat będziemy jedynie historią. Zależy nam na tym, by kolejne grupy zbuntowanych studentek i studentów mogły sięgać po takie źródła, by uczyć się, jak zwyciężać w walce o swoje prawa”.

Zapisy z „Jowity” są też dowodem na aktywność ruchów studenckich kontestujących oficjalne ciała, takie jak samorządy studenckie czy NZS. Postrzegane są one dziś jako te, które nie reprezentują ogółu studentów, a jedynie same siebie. Dzisiejsi studenci, szczególnie ci określający się jako lewicowi, zwracają się w stronę tego, co historycznie leży u podstaw lewicowości – bezpieczeństwa socjalnego, trwania po stronie najsłabszych, pozbawionych uprzywilejowanej pozycji. Upominają się o wartości, o których „dorosła” lewica chyba zapomniała.

JOWITA ZOSTAJE. HISTORIA 10 DNI RUCHU STUDENCKIEGO, Wydawnictwo Ekonomiczne Heterodox, Poznań 2024