Jacek Gutorow: Wiersze

dla D.K.

Chyba jednak trudno o coś piękniejszego

niż mocna kawa w letnie popołudnie,

w cieniu własnego pokoju, w intencji

czterech ścian wypierających ciężar

pamięci. Kto powiedział, że pamięć

jest jak plaża, i dlaczego białe grzywacze

miałyby się rozstąpić, aby wpuścić trochę

światła, niewiele, dokładnie tyle ile trzeba?

Zakurzona smuga znaczy nagle tak wiele,

ma swoje gotyki i baroki przechodzące

w złociste rokoko; osiada na półkach

i rzeźbi grzbiety książek, równie pofałdowane

jak grzbiety chmur, które wyobrażam sobie

za oknem, bo przecież nie tutaj, w pokoju

bez luster i z jedną politurą, w której

do końca odbija się mahoniowe światło.

Notatka

Prawie wszystko jest tutaj zielone i herbaciane. Stosy liści

na drzewach, serpentyny, smugi dymu, jak ulał lub usypał.

Raz po raz drogowskazy tracą głowę i są niebowskazami

lub kolczastymi gwiazdkami znaczącymi partie

zamglonego audytorium. Opadające masy powietrza, izobary.

A wewnątrz jest pełno śrubek i przekładni, pigmenty

zmieszane z dokładnością do kilku jesiennych odcieni.

Kierowca zamienia się w tubylca. My wciąż jesteśmy

niezakorzenieni, w zgodzie z przypadkowymi pejzażami.

Reszta z widoku orła i z prądem mapy -

tak jak się widzi i przydarza; w ślepym zagajniku z aloe vera.

Teraz będzie pod górę; majaczy czterdziestka, jej prace i dnie;

i zgoła nic poza tym.

Po lewej mignęła nam młodość.

Nigdy tam nie byłem.