Ja nikogo się nie boję

Pierwsza, że było ono dowodem wielkiej pewności siebie ("ja nikogo się nie boję, choćby niedźwiedź, to dostoję..."). Nie trzeba wielkiej wyobraźni, by przewidzieć, jakie pandemonium wywoła przedziwna strategia uprzywilejowania jednych i dyskryminowania pozostałych. Druga interpretacja jest taka, że podpisujący pakt po prostu się mediów boją. Świadomi, że ich sympatią się nie cieszą, woleli medialny przekaz momentu-symbolu pozostawić w rękach tych, co do lojalności których nie mieli wątpliwości.

Jest jeszcze możliwa kombinacja obu powyższych interpretacji. Czasem ci, co się boją, maskują strach arogancją i udawaną pewnością siebie. Za tą właśnie interpretacją przemawiają nerwowe próby bagatelizowania incydentu, nieudolne i niespójne tłumaczenia: a to, że nie było to podpisywanie, lecz parafowanie paktu, a to, że chodziło o premiowanie wkładu Ojca Dyrektora w doprowadzenie do jego podpisania (parafowania?). Powiedzmy sobie szczerze: niedopuszczone media jakoś to przeżyją. Jeśli to wydarzenie komuś naprawdę zaszkodziło, to PiS-owi, i jak łatwo się domyślić wcale nie dlatego, że rozwścieczeni dziennikarze na­ubliżali jego prezesowi.