Innym już nie

Śnie. Płyniesz po jego wyboistym dnie, przez łamaną

Wiosłem taflę wbija się czerep latarni. Potem oczy w

Tłumie, potem już tylko tłum w oczach. Rzeczy sieroce

Jak adres zwrotny. Kiedyś mieszkaliśmy w oczodole.

Osaczeni. Pieleni przez uszczerbiony cień. I teraz

Jakby znów. I teraz się tym krztusi. Między domami

A zapadłym torem przejście szerokie, większe od dawki

Dziennego wracania w okolicę - w opuszczony odmęt.

To się zgadza. Wesele tylko ptasie. Na równi spadającej

Bez pochylenia końcówka czerwca ścięta jak mlecz,

Niczym pokrzywa bez liści. Aż czekanie się zrywa, nie

Odgrywa żadnej roli, pierzcha jak sadza. Pochówek. Przechodzisz

W jego stan. Wytracenie pulsuje. Skoszona trawa, zgarnięte

Gałęzie, wyschnięte, zagrabione bajoro. To twój ugór.

Najbliższe klepisko, miejskie kąpielisko. Z tej daty sypie się

Lak. Manewr nie następuje, spina to zaczepiony o coś

Hak. Najbliższa nawigacja, przy tak pchlim zanurzeniu,

Przy brodzeniu bez kija, będzie idealna, jak na tak martwą

Widoczność? Tędy i nie tędy, nijak. Puste pole wystarczy.

Maciej Melecki jest poetą i scenarzystą filmowym, redaktorem pisma "Arkadia" i dyrektorem Instytutu Mikołowskiego. Autor siedmiu książek poetyckich: "Te sprawy" (1995), "Niebezpiecznie blisko" (1996), "Zimni ogrodnicy" (1999), "Przypadki i odmiany" (2001), "Bermudzkie historie" (2005), "Zawsze wszędzie indziej" (2008), "Przester" (2009). Prezentowany wiersz pochodzi z tomu "Szereg zerwań", który ukaże się w październiku tego roku nakładem Wydawnictwa Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu.