Czym jest żarliwość

Prof. Irena Borowik ("TP" nr 38/11) stawia tezę, że żarliwość religijna niesie zagrożenie społeczne. Pozwolę sobie nie zgodzić się z jej zdaniem. Pani profesor utożsamia żarliwość religijną z moralizowaniem i pouczaniem. Według niej ten, kto nie jest "letni", zachowuje się wręcz fanatycznie, jest więcej niż przekonany o swej nieomylności i prawomyślności, a w dodatku oczekuje rychłego końca świata (cyt.: "żyje tak, jakby miał umrzeć za chwilę"). Nie mogę się także zgodzić z tym, że taki "gorący" religijnie człowiek nagle zaczyna nawracać innych, chodzi po krakowskim rynku wieszcząc koniec świata, zadręcza rodzinę i współpracowników nieustannym "odwoływaniem się do spraw wiary" oraz "wszystko komentuje językiem religijnym". Żarliwość religijna nie oznacza dla mnie również przeświadczenia o piekielnej naturze otaczającej rzeczywistości czy też o karze boskiej czyhającej na pracujących w niedzielę (jak w przykładzie o zielonoświątkowcach).