Król zawarł z Bogiem przymierze i zabrał się do oczyszczenia całej ziemi obiecanej ze wszelkich śladów pogańskich. Odebrał tytuły tym, którzy kadzili Baalowi, wyciął gaj święcony z domu Pańskiego. Spalił ołtarze obce albo wrzucił do Cedronu. Bardzo był gwałtowny i nie oszczędził ani jednego kapłana Baalowego. Wszystko po to, by uspokoić Boga rozdrażnionego postępowaniem ojca Jozjasza, króla Menasa.
Była to największa czystka wrogów JHWH. Król zabijał, palił, siekał wszystko, co miało coś wspólnego z bożkami o imionach Asztoret, Chemosz, Baal, Milcom. Nakazał przywrócić święta przejścia (Pesach), których nie obchodzono od czasów sędziów. „Wypędził wieszczków, czarownice, obrazy i brzydkie bałwany i wszystkie obrzydliwości. (...) I nie był podobny jemu król przed nim, któryby się nawrócił do Pana z całego serca swego i ze wszystkiej duszy swojej, ze wszystkiej siły swojej, według wszystkiego zakonu Mojżeszowego, ani po nim powstał jemu podobny”.
Trudno o mocniejszy wyraz podziwu i uznania dla króla Jozjasza. On był prawdziwym i szczerym reformatorem religii.
Wielkie zmiany dokonały się dzięki, jak czytamy, odkryciu Księgi Powtórzonego Prawa. Nie wiemy, czy rzeczywiście odkryto zagubioną księgę – wdzięczny mit w literaturze – czy też za panowania Jozjasza księga ta została napisana i włączona do kanonu biblijnego. Podejrzewać można, że na dworze królewskim było wielu świetnych teologów i mędrców, którzy potrafili napisać ową księgę i tym sam wprowadzić do porządku wiary starotestamentowej kompletnie nowe elementy. To było odkrycie nowego wymiaru kultu. A stał za reformą nie kto inny jak wielki Mojżesz. Jego autorytet był nie do podważenia.
Pojawienie się nowej księgi świadczy też o tym, że w Judei było coraz więcej osób piszących i czytających, i że tym samym ukształtowało się względnie sprawne, na swój sposób nowoczesne państwo.
I właśnie to państwo za czasów Jozjasza dokonało czegoś więcej: scentralizowało kult religijny w Jerozolimie. Świątynia zyskała monopol na sprawowanie kultu. Arcykapłani i kapłani Świątyni zyskali na pozycji. Stało się to też wedle wskazań Księgi Powtórzonego Prawa. Tylko w tej spośród wszystkich ksiąg Mojżeszowych znajdziemy zapewnienia i nakaz, by wielość ośrodków kultowych zastąpić jedną Świątynią.
Jeruzalem musiało się stać miejscem wielkich mesjańskich nadziei. Oczekiwano, że król przywróci czasy rządów Dawida i Salomona. Lud gotowił się do odbudowania zjednoczonego królestwa Izraela. Nowe prawo nakazywało, by władcy stanęli na czele całego ludu hebrajskiego. Sytuacja międzynarodowa zaczęła sprzyjać tym nadziejom.
Ale o tym już za tydzień. ©
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru Nr 29/2018
