Bóg w probówce

Ks. Jarosław Merecki SDS, autor listu “Embrion i moralność" (“TP" nr 50/05), zarzuca pani Józefie Hennelowej, że uważa, iż Kościół potępia zapłodnienie in vitro “przede wszystkim [ze względu] na zagrożenie egzystencji dodatkowo powoływanych przy tym embrionów". Daje też, zapewne wiarygodną, wykładnię instrukcji “Donum Vitae" mówiącą, że “poczęcie osoby ludzkiej [metodą in vitro] jest w sposób obiektywny pozbawione właściwej sobie doskonałości, a więc nie jest uwieńczeniem i owocem aktu małżeńskiego, poprzez który małżonkowie mogą stać się »współpracownikami Boga w udzielaniu daru życia nowej osobie ludzkiej«". Instrukcję tę podpisał 22 lutego 1987 r. ówczesny prefekt Kongregacji Doktryny Wiary, kard. Joseph Ratzinger. Instrukcja ma więc już 18 lat i wydaje mi się, że należałoby ją przemyśleć i napisać od nowa lub zmodernizować. Nie wiem, jak radzą sobie teolodzy z uzasadnieniem braku obecności Boga w trakcie zapłodnienia in vitro, gdy mieszają się ze sobą plemniki i oocyty pary małżeńskiej, i Jego obecności w jajowodzie kobiety, gdy podczas stosunku płciowego dochodzi do zapłodnienia naturalnego. Dla mnie jako biologa wyrzucenie przez teologów Pana Boga z “probówki" (a dokładniej z szalki Petriego, bo w niej dokonuje się zapłodnienia in vitro) wydaje się dość absurdalne.