Kamery instalowane w pokojach; osoby z rozpoznaną chorobą psychiczną kierowane do domów dla osób w podeszłym wieku; uzależnieni od nikotyny pensjonariusze sprzątający w zamian za papierosa; pacjenci unieruchomieni, leżący w pustych pokojach, w półmroku; pensjonariusze angażowani do pomocy w kąpaniu czy zmianie pieluchomajtek współmieszkańców; pracownicy ochrony wzywani do odmawiających przyjęcia leków; wypraszanie odwiedzających (także w wigilijny wieczór); stosowanie kar, m.in. nakaz kilkudniowego noszenia piżamy, zamykanie w łazience, stawianie do kąta; kary cielesne – policzkowanie, klapsy, zimne kąpiele; agresja werbalna pracowników, wulgaryzmy, straszenie pobytem w szpitalu psychiatrycznym; adnotacje w dokumentach typu „do 00.00 nie spała, bardzo niegrzeczna (…)”.
Wizytacje odbywały się w latach 2008–2016. I choć KMPT odnotowuje, że liczba złych praktyk maleje, dla wielu mieszkańców DPS-ów nadal są one codziennością (w Polsce funkcjonują 783 DPS-y, w których mieszka 77 tys. osób).
I jeszcze pytanie z raportu: „Jeśli mimo monitoringu dzieją się (...) rzeczy niepokojące, to co powiedzieć o placówkach komercyjnych, które do tej pory z takiego wsparcia nie korzystały?”. ©℗
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru Nr 28/2017
