Wiersze Natalii de Barbaro

Nie wiem już: trzeci, trzydziesty, trzynasty, siedmioramienny

czy czworokanciasty dzień tutaj jestem: tu, pod tymi drzwiami.

Po drugiej stronie: ten po drugiej stronie, ten, który każde

moje słowo milczy: powiedz mu: przeszłam wszystkie krajobrazy

jego odmowy: szłam przez nieobsiane pola, przedmieścia,

porzucone hale, w których zmęczone światło wciąż się łudzi,

że kiedyś jeszcze może być potrzebne czyimś oczom i rękom.

Powiedz mu, że nie wiem, co jeszcze miałabym zrobić, że jestem

bezludna, powiedz, że za grosz nie wierzę tym drzwiom,

ryglowi, powiedz, że mi zimno

***

Pielęgnowanie ogrodów, po co. Dalia,

wiciokrzew, dereń, nawłoć, tawuła, komu.

Śpię w ubraniu. Sny milczą. Nie da się

skleić rozbitej skorupy wiersza, którego

nigdy nie było.

Co wieczór nikt tu przychodzi. Na chwilę

staje pod drzwiami. Wtedy podchodzę,

na palcach. Jak cicho, jak nie na pewno!

Lecz gdyby nie ta chwila. Lecz gdyby nie

ta chwila, w której stoimy oboje pod drzwiami,

o których wiemy, że pozostaną zamknięte:

gdyby nie ona. O kamieniu, płomieniu,

o płomieniu, cierpliwy

***

Przez całą drogę topnieją lody na stawach.

Po polach światło cierpliwie, gruda po grudzie,

odczynia tę długą zimę. Kamyk pod ziemią śni ziarno.

moje jest, co zdarzone

Natalia de Barbaro

jest laureatką Nagrody

"Zeszytów Literackich"

za debiut poetycki.

Ostatnio opublikowała

tom wierszy "Ciemnia".