We francuskiej parafii

Dziękuję ks. Adamowi Bonieckiemu za tekst "Gra w wiarę" ("TP" nr 18/07) na temat polskiej odmiany faryzeizmu. Ogarnęła mnie prawdziwa otucha podczas lektury tego tekstu, krytycznego wobec polskiej rzeczywistości religijnej. Jakże odosobnione jest przekonanie - wśród księży i "katolickich" polityków - że Prawdy nie trzeba bronić! Zaś aborcji można skuteczniej uniknąć drogą wyjaśnień lub prosząc o kolejny dzień namysłu - czyli dobrem i miłością - niż zabraniając jej ustawowo pod groźbą kary. Ewangelizacja to bardziej głoszenie Dobrej Nowiny "na dachach" niż biskupie telefony do polityków z prośbą o ratowanie koalicji rządowej, a troszczyć się trzeba o Kościół powszechny, nie tylko polski. Jako świadectwo, opiszę ostatnie swoje doświadczenia z "laickiej" Francji (to wciąż mile w Polsce konserwowany stereotyp). "Jak ksiądz doprowadził do tego, że od kilku lat nasz pusty wcześniej kościół znów się zapełnia?" - zapytałem mojego proboszcza i usłyszałem: "Chodziłem po domach, pukałem, zapraszałem do kościoła, rozmawiałem. Nikt mi nie odmówił. To właściwie nic, ale, po prostu, nie martwiłem się - to Boża sprawa...". Natomiast kilka tygodni temu biskup mojej diecezji wyświęcił drugiego kapłana z mojej parafii. Myśleliśmy, że zostanie u nas, tymczasem biskup wysyłał go na misje do Chin, mówiąc: "Potrzebny jesteś tutaj, ale nie możemy się zamykać w naszych oczekiwaniach. Jedź, głoś Dobrą Nowinę, ubogacaj się, czekamy, aż wrócisz i podzielisz się swoim świadectwem".