Piotr Piaszczyński: Wiersze

Wieje północno-wschodni wiatr,

przynosząc chłód, niepokój i

nostalgię. Mocno wieje Nordost.

W domu na wzgórzu,

z czymś w rodzaju wieży,

w prowincji Hölderlina:

słyszeć ten wiatr, podziwiać

obłęd obłoków i zbzikować

nie móc, jak przystało obcemu

(poecie - żal).

Dolina

Z bardzo daleka,

ze stacji w dolinie,

dociera tu czasem

głos, co zapowiada:

- pociąg przyjeżdża;

- pociąg odjeżdża;

- proszę zachować ostrożność.

Dawno już przestałem

jeździć pociągami;

wszędzie się telepię

starym-jarym fordem.

Lecz mowa podsuwa

nieuchronny wniosek:

kiedyś musi nadejść

wreszcie moja kolej...

- Proszę zachować

spokój (wiekuisty).

Drobne

Ach, jak oni mnie serdecznie

nie znoszą: ci, którym płacę

mosiężną drobnicą za papierosy,

chleb lub skopiowanie, nie przeczę:

paru dziwacznie zaczernionych stronic.

Kiedy starannie odliczam monetę po

monecie, ironiczny na ich obliczach

rozkwita uśmieszek. A to, że się odzywam

z obcym twardym akcentem, pogrąża

mnie do reszty; która zresztą

mi się nie należy. Półgębkiem

odpowiadają na pożegnanie

i żaden (żadna) mi nie życzy,

jak tu jest w zwyczaju, pięknego

dnia (bo i po co).

***

Siedzę vis-a-vis

podśpiewującego coś

wesoło kaloryfera

(w łazience; inne

są bardziej oddalone)

i przytulne ciepło,

na co popatrzeć,

żeby nie tęsknić,

na wyciągnięcie

ręki mam;

czego chciałem,

łaknąłem.