Kraj szczęśliwych ludzi

Ogłoszony 14 marca ranking powstał na podstawie danych z badania Gallupa za lata 2015–2017, w którym mieszkańcy 156 krajów szacowali swoje poczucie szczęścia w skali od 1 do 10 (wynik Finlandii: 7,632, wynik najsmutniejszego na liście Burundi: 2,905). W opracowaniu, przygotowanym przez grupę badaczy pod auspicjami ONZ, subiektywne oceny zestawiono z innymi wskaźnikami, jak dochód na mieszkańca, oczekiwana długość życia w zdrowiu, wsparcie społeczne, wolność, zaufanie i hojność. Zbadano też, w których krajach najlepiej czują się imigranci: i tutaj Finlandia zajęła pierwsze miejsce. Z raportu można ponadto wyczytać, że w ciągu ostatniej dekady najbardziej „uszczęśliwili się” Togijczycy, a unieszczęśliwili – Wenezuelczycy.

Jak to możliwe, że najbardziej zadowoleni ludzie żyją w kraju, w którym zima trwa pół roku, a lato tydzień? W którym źle widziane jest okazywanie emocji, a głośny śmiech to rodzaj nietaktu? I w którym alkohol, papierosy i słodycze są tak wysoko opodatkowane, że trzeba je przywozić z Estonii?

Odpowiedzią może być sisu, czyli narodowa cecha Finów, nieprzetłumaczalne połączenie wytrwałości, hartu i determinacji. A może sekret tkwi w witaminie D, którą w Finlandii dodaje się do nabiału – podstawy diety. Najpewniej jednak chodzi o wzorową, z ducha socjalistyczną politykę społeczną: Finlandia to państwo naprawdę równych szans. Ma doskonały system opieki nad dziećmi i edukacji, wysoki poziom uzwiązkowienia i równouprawnienia, a przy tym wyjątkowo niski odsetek osób żyjących w ryzyku ubóstwa i wykluczenia.

Autorzy raportu zachęcają do brania przykładu z Finów, pisząc: „Szczęście, w przeciwieństwie do złota, można stworzyć dla wszystkich i dzielić się nim bez obawy, że dla kogoś zabraknie. Więcej: szczęście rośnie poprzez podział”. To fragment na osłodę dla mieszkańców krajów, którym daleko do pierwszej dziesiątki. Takich jak Polska: z wynikiem 6,123 zajęła 42. miejsce, między Nikaraguą a Bahrajnem. ©

Całość raportu: worldhappiness.report