Jak wyjeżdżano na Zachód

Jestem jednym z uczestników pielgrzymki, jaka udała się do Rzymu na beatyfikację o. Maksymiliana Marii Kolbego w 1971 r. (wspomina o niej Anna Mateja w tekście “Być, zobaczyć, usłyszeć...", “TP" nr 23/04). Na miesiąc przed beatyfikacją złożyłem podanie o paszport, ale mimo to nie zdążono go przygotować na czas. W komendzie powiatowej w Głubczycach poradzono mi telefonować do MSW - Centralnego Biura Paszportowego. Tam usłyszałem, że mam przyjechać nazajutrz, przed południem. W kilka godzin spakowałem się i wyjechałem do Warszawy. Odczekałem jeszcze jakiś czas, choć przyszedłem na wyznaczoną godzinę, wyjaśniłem, że chcę jechać na beatyfikację, ponieważ mój ojciec zmarł w Auschwitz w 1940 r. i... już miałem paszport. Po jego otrzymaniu, w towarzystwie licznych księży, poszedłem do banku, ale tam, niestety, nie wypłacono mi pięciu dolarów kieszonkowego, ponieważ nie miałem w paszporcie wizy, tylko promesę. Nic nie pomogło, mimo że ambasada Włoch przedłużyła urzędowanie do godz. 16. W “Orbisie" okazało się, że nie ma już miejsca w wyczarterowanych samolotach. Ostatecznie kupiłem bilet kolejowy za 53 dolary. Dzisiaj może się to wydawać zabawne, ale musiałem okłamać celników, że nie mam przy sobie żadnych pieniędzy. Oficjalna kwota, którą można było wywieźć, to było właśnie owych pięć dolarów, których nie wypłacono mi w banku.