Giertych czy Kowalski?

Dziwię się, że Anna Mateja, autorka tekstu "Lekcje pana ministra" ("TP" nr 26/07), nie wie, że w Polsce większość ludzi (w tym nauczycieli) nie słucha żadnego z ministrów, a uczniowie uczą się myśleć poza szkołą. Poszanowanie prawa w Polsce jest zerowe, bo najczęściej po prostu odstaje ono od rzeczywistości. Nie jestem zwolennikiem opcji politycznej Romana Giertycha ani jego wielbicielem. Mam natomiast siedemnastoletnią córkę, czterdziestkę na karku i poglądy, które nazwałbym antykomunistycznymi, bez zachłystywania się jednak kapitalizmem w wersji UE. Nie przesadzam też z ortodoksyjnym katolicyzmem. Niestety to, co się dzieje w polskiej szkole, to dramat. Poziom dzisiejszej młodzieży i jej hierarchia wartości wołają o pomstę do nieba. Jej stan umysłu jest przerażający: brak ideałów, relatywizm, wygodnictwo i uleganie wszechwładnej głupocie lansowanej przez media. Wystarczy? Dziwię się zatem krytyce ministra Giertycha. Nie jest on ideałem, ale przynajmniej usiłuje coś zmienić. Gra politycznie, fakt. Jego intencje, ciągłego osiągania szumu medialnego, są czytelne. Jednak stan szkoły - pochodny stanu społeczeństwa - jest alarmujący. Przejdźmy do konkretów: religii nie traktuje się w szkole poważnie - albo zróbmy coś, by to zmienić, albo niech ona wróci do salek przykościelnych. A patriotyzm? Tydzień spędzony niedawno w Brukseli przekonał mnie, że to my możemy czegoś pod tym względem Europę nauczyć, a nie odwrotnie. Mundurki uczniowskie we Francji, Portugalii czy Wielkiej Brytanii widziałem na własne oczy, ale w szkołach elitarnych - niemniej pewna dyscyplina nikomu jeszcze nie zaszkodziła. Zatem - "zero tolerancji": dla zgody na ucznia "wypasionego" na mniemaniu rodziców, że to szkoła ma wychować; na żądzę zaspokajania potrzeb kreowanych przez reklamy; na przeliczanie wszystkiego na pieniądze; na odwrócenie wartości do góry nogami... A czy to zrobi Giertych, czy Kowalski - co za różnica.