Dziękuję za artykuł red. Kaliny Błażejowskiej na temat molestowania. Potrzeba nam takich właśnie mądrych tekstów. Przyznam, że kiedy przeczytałam stwierdzenie, iż w naszym kraju molestowanie „jest zjawiskiem powszechnym i powszednim”, zastanowiłam się, czy to kiedykolwiek dotyczyło mnie. „Nie” – pomyślałam. A potem czytałam dalej. I tylko odhaczałam punkty na liście. Uświadomiłam sobie, że – dokładnie tak jak twierdzi red. Błażejowska – molestowanie dotykało mnie już tyle razy, że przestałam to nawet postrzegać w kategoriach nadużycia. Ja, młoda kobieta, wykształcona i lubiąca o sobie myśleć jako o światłej, pozwoliłam sobie uznać takie postępowanie za normę.
Wsadzanie przez obcych mężczyzn rąk pod bluzkę czy spódniczkę – tak po prostu, w tłumie, w miejscach publicznych – to rzecz, która spotykała mnie już od wieku pokwitania; wulgarne komentarze ze strony obcych mężczyzn, w gronie znajomych, w pracy nawet na uczelni, ze strony wykładowców. Wielokrotnie obcy mi i znani mężczyźni próbowali naruszyć moją sferę prywatną, werbalnie lub – co wspominam najgorzej – fizycznie.
I tu naszła mnie refleksja, że postawa samych kobiet nie pomaga. Niby wiemy, że to złe, ale ja sama, skarżąc się na to kobietom w rodzinie, słuchałam przede wszystkim pouczeń. Czy aby nie sprowokowałam? Czy spódniczka nie była za krótka? To okropne. W swoim miejscu pracy także byłam bezsilna, bo komentarze, które dla mnie są rodzajem agresji słownej, padają codziennie – jako rodzaj żartu. I, co dziwi mnie najbardziej, przyjmowane są przez kobiety ze śmiechem. A dla mnie w słowach, które są po prostu wulgarne i upokarzające, nie ma niczego zabawnego. Oczywiście, w świadomości pracodawców nie istnieje to jako problem. Nie ma czegoś takiego, jak poczucie odpowiedzialności za stworzenie miejsca pracy wolnego od atmosfery pełnej podtekstów seksualnych.
Chcę podziękować za jednoznaczne powiedzenie, że to realne doświadczenie wielu kobiet. Bez zbędnego zadęcia i mieszania w to ideologii.
Anna S.
Czytaj więcej
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 11/2015
