Nigdy nie spoczywa

Oto pędzące fale, góry cząsteczek, każda niedorzecznie zajęta sobą.

oddalone o tryliony od siebie,

lecz razem tworzą białą pianę.

Przez całe wieki, nim pierwsze oczy przejrzały, rok za rokiem z hukiem wali w brzeg, tak jak teraz.

dla kogo? dlaczego?

na martwej planecie bez życia,

które mogłaby bawić.

Nigdy nie spoczywa, rozsadzana energią, straszliwie smagana

słońcem, wylana w przestrzeń.

Dzięki maleńkiej kropli huczy

całe morze.

Głęboko pod wodą, wszystkie

cząsteczki powtarzają zachowanie innych, dopóki nie utworzą się nowe, bardziej zlożone.

Tworzą inne, takie same i zaczyna się nowy taniec.

Rozwijają się i rosną żywe istoty,

masy atomów, DNA, białka

tańczące w zawiłym układzie.

z kolebki na suchy ląd. oto on.

Stoi:

atomy obdarzone świadomością, materia obdarzona ciekawością.

Stoi nad brzegiem morza

i zdumiewa się zdumieniem: to ja

wszechświat atomów atom we wszechświecie.

"Oto pędzące fale..."

"A co Ciebie obchodzi, co myślą inni", Richard Feynman, wyd. Znak