Gągoł, wilk i owca

Chciałabym odnieść się do dwóch tekstów z „TP” 17-18. Bardzo ciekawie czytało mi się artykuł Krzysztofa Storego „Obserwowanie ptaków to darmowy trening cierpliwości i spokoju”, w którym pokazuje on, ile ciekawych ptaków można w Polsce znaleźć podczas zwykłego spaceru. Tekst może zachęcić do „ptasiarstwa" osoby dotychczas nieinteresujące się ornitologią. Do galerii osobliwych występujących w Polsce ptaków dodałabym gągoła krzykliwego. Jest to bardzo interesujący gatunek kaczki. Po pierwsze, ma świecące oczy, które przywodzą na myśl horrory, ale też Platońskie światło prawdy. Po drugie, kaczka ta w poszukiwaniu pożywienia nurkuje nawet na głębokość pięciu metrów. Po trzecie, gągoł należy do nielicznych kaczek gniazdujących w dziuplach na drzewach. Małe gągoły, wychodząc po raz pierwszy z gniazda, muszą wykonać dramatyczny skok na ziemię. Po czwarte, skrzydła lecącego gągoła wydają charakterystyczny świst.  

Z kolei Olga Drenda w felietonie „Są czynności, które można oswoić za pomocą słowa” poruszyła temat zakrętek na stałe przytwierdzonych do butelki. Domyślam się, że ta niby mała zmiana tak irytuje ludzi (w tym mnie) dlatego, że dotychczasowa, oczywista dla nas praktyka oddzielania nakrętki przy odkręcaniu butelki z napojem budzi skojarzenia z dorosłością, sprawczością, elastycznością; przytwierdzenie jej kojarzy się zaś z butelkami ze „smoczkiem” dla małych dzieci, infantylizuje nas. Znalazłam jednak sposób na wyjście poza dychotomię: czy odrywać nakrętkę, czy przyzwyczajać się do nowej rzeczywistości. Skoro przytwierdzenie Unia Europejska wymyśliła dlatego, że w wyniku „separacji” zbyt wiele nakrętek nie było segregowanych, to świadomy konsument może nakrętkę odrywać, o ile będzie pamiętał, żeby z powrotem ją przytwierdzić do butelki przed wyrzuceniem jej do pojemnika na plastik. Wtedy i wilk (czyli konsument) będzie syty, i owca (polityka ekologiczna UE) cała.

Anna