Urządzenia te chłodzone są lekką wodą utrzymywaną w systemie pod ciśnieniem ok. 75 atmosfer. Temperatura wrzenia wody w takich warunkach wynosi 285 stopni. Głównym moderatorem, czyli czynnikiem służącym do przerywania reakcji, jest tutaj grafit, który w rdzeniu ma postać kostek sześciennych o boku 25 cm. Paliwem jest tani, niewzbogacony uran. Pręty kontrolne wykonane są z węgliku boru. Rdzeń reaktora nie jest wyposażony w typową osłonę bezpieczeństwa. Zewnętrzną osłonę stanowią płyty stalowe o grubości 20-25 cm.
Pierwotnie takie reaktory służyły przede wszystkim do produkcji plutonu wykorzystywanego przez wojsko. Niewątpliwą zaletą tych urządzeń była niska cena. Niestety, takie reaktory są niestabilne, ponieważ w przypadku spadku mocy poniżej 200 MW w rdzeniu powstaje krótkożyciowy izotop ksenonu-135, co powoduje gwałtowny spadek energii.
Większość reaktorów RBMK została wyłączona. Pracują one jeszcze w elektrowniach jądrowych w okolicy Sankt Petersburga, Kurska i Smoleńska. ©
CZYTAJ TAKŻE:
Na likwidację skutków katastrofy nie ma szans: promieniowanie wewnątrz reaktora pozostanie na to zbyt wysokie przez tysiące lat. Minęło ich zaledwie 30. Ale Czarnobyl to dziś poligon dla naukowców. Tekst Mirosława Dworniczaka.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 17/2016
