Cuda pierwszego tygodnia po stworzeniu świata

„Dziesięć rzeczy zostało stworzonych w wigilię [pierwszego po stworzeniu świata] szabatu o zmierzchu. Oto one: [1] źródło (zob. Lb 21, 17), [2] manna, [3] tęcza (zob. Rdz 9, 13), [4] pismo, [5] rylec pisarski, [6] tablice [Dekalogu], [7] grób Mojżesza, [8] jaskinia, w której stali Mojżesz i Eliasz, [9] rozwarcie ust oślicy [Balaama] oraz [10] rozwarcie ust ziemi, by pochłonąć złoczyńców” – oto mniej znana wersja listy dziesięciu cudownych zjawisk, przytoczona w drugiej części Talmudu niejako z drugiej ręki. Wędrujemy już przez ponad rok po pustyni, manna i woda ze źródła Miriam stały się dla nas codziennością. Tora na górze Synaj nadana, Balaam jeszcze nie czeka w blokach startowych, by przekląć Izraela. Śmierć Mojżesza i pogrzebanie go przez Najwyższego majaczy dopiero na końcu tunelu. Co jest sprawą bieżącą? Bunt populisty Koracha – kuzyna Aarona, Mojżesza i Miriam – wymierzony przeciw pustynnym przywódcom (zob. Lb 16).

Dziesiąte na liście „rozwarcie ust ziemi, by pochłonąć złoczyńców” – to jedna z kar, która spotyka Korachowych zauszników (zob. Lb 16, 32). Czeluść otwierająca swe podwoje przed rebeliantami wchodzi w poczet wielu cudów będących udziałem Dzieci Izraela, przemierzających bezdroża między Egiptem a Ziemią Obiecaną. Ale w Biblii na próżno szukalibyśmy słowa na takie nadprzyrodzone zjawisko. Hebrajski nes na tym etapie rozwoju języka znaczy tylko „proporzec”.

Laureat nagrody Izraela za studia nad Biblią z roku 2021 zwraca uwagę na pewne elementy cudu. Mianowicie: zapowiada go posłaniec Boga oraz wyrażony zostaje jego cel teologiczny. Oto słowa Mojżesza: „Jeżeli śmiercią wszystkich ludzi pomrą ci (...), to nie Wiekuisty mnie posłał; Ale jeżeli takie zjawisko objawi Wiekuisty, że rozewrze ziemia paszczę swoję, i pochłonie ich i wszystko, co do nich należy, i zstąpią żywcem w przepaść, poznacie wtedy, że lżyli ci ludzie Wiekuistego” (Lb 16, 29-30; Cylkow). Cud obejmuje tylko określoną grupę, a po nim przywrócony zostaje stan pierwotny: „zstąpili oni, i wszystko, co do nich należało, żywcem w przepaść, i zawarła się nad nimi ziemia” (wers 33). Czyli w tym przypadku mamy do czynienia z klasyką gatunku. Wracając do naszej listy rzeczy „stworzonych w wigilię szabatu o zmierzchu”: skoro były gotowe na początku, nie nastąpiło żadne zawieszenie praw przyrody?