ZOBACZYĆ WARTO

Omar Chajjam

Koncert, reż. Niko Sardjvéladzé, Francja 2012, mezzo, piątek 20 IX, 15.35, czwartek 26 IX, 23.30

Podczas ubiegłorocznego Festiwalu Muzyki Sakralnej w Fezie muzycy z różnych stron świata złożyli hołd perskiemu poecie, filozofowi, matematykowi i astronomowi, znanemu jako Omar Chajjam, który żył na przełomie XI i XII w. Widowisko inscenizował sam Tony Gatlif, francuski reżyser filmowy pochodzący z diaspory algierskich Romów, znany ze szczególnej wrażliwości muzycznej.


Nowy świat

Dokumentalny, reż. Jan Tootsen, Estonia 2011, TVP Kultura, sobota 21 IX, 12.55

Jak wygląda codzienne życie w spełnionej utopii? Estoński dokument pokazuje współczesną komunę złożoną z aktywistów ekologicznych z Tallina, którzy w opuszczonym domu stworzyli swój „nowy wspaniały świat”, a przy okazji rodzaj domu kultury dla lokalnej społeczności. Przez kilka lat obserwujemy zmiany zachodzące w obrębie wspólnoty.


Klucz Sary

Dramat wojenny, reż. Gilles Paquet-Brenner, Francja 2010, HBO, niedziela 22 IX, 20.10, poniedziałek 23 IX, 12.25, środa 25 IX, 20.10

Adaptacja powieści Tatiany de Rosnay rozgrywa się w dwóch planach czasowych. Główną bohaterką jest amerykańska dziennikarka (Kristin Scott Thomas) żyjąca współcześnie w Paryżu. Przygotowując artykuł z okazji rocznicy obławy Vel d’Hiv z lipca 1942 r., której ofiarą padły tysiące francuskich Żydów, trafia na ślad ocalałej dziewczynki.


Reżyseria: Woody Allen

Dokumentalny, reż. Robert B. Weide, USA 2012, Canal+, cz.1 poniedziałek 23 IX, 22.30, czwartek 26 IX, 19.10

Choć od momentu ukończenia tego dokumentu Allen zdążył już nakręcić dwa filmy, Weide przedstawia ciągle aktualny portret amerykańskiego reżysera. Twórca „O północy w Paryżu” zdążył bowiem wypracować rozpoznawalny styl i stworzyć krąg stałych współpracowników, a jego obsesje i poglądy na świat bawią kolejne pokolenia widzów. Opowiada o tym w filmie sam Allen, jak również jego najbliżsi.


Klip

Dramat, reż. Maja Miloš, Serbia 2012, Ale kino!, czwartek 26 IX, 23.10

Zapewne problem młodzieży z byłej Jugosławii wart jest lepszego filmu. Warto jednak zobaczyć debiutancki obraz niespełna trzydziestoletniej reżyserki z Belgradu, która z weryzmem godnym Larry’ego Clarka przygląda się rodzimym „dzieciakom”, szukającym w seksie i używkach ucieczki przed otaczającą pustką. Film ze względu na drastyczność scen dozwolony jest od lat 18.