Wiersze Romana Honeta (TP 2/10)

nie ma już prążka srebra,

przebiegającego po zaśnieżonych wizerunkach

agnethy i fridy w teledysku. ciemność

żłobiąca skazy

i czystość - nie ma już dwóch sióstr w pędzie,

w pozostawianiu. pióra spadają

do rowów melioracyjnych, wiatr

cicho trąca wisielca, ściąga z niego skórę.

wyspałeś się? - szepcze.

okrutnie pracujecie, samotni,

dla mgły, dla pustyni

biała woda

kto wchodzi do szpitala,

ten ma na chwilę oczy z białej wody,

wyrżnięte ze szkła fale i latarnie

rozrzuca na pościeli, wśród odleżyn,

tynku. grają mu chorzy-słonie. chorzy-dzwony,

walczący z nocą za czterech,

gdy wręczają mu grabie, ażeby wystrzelił

i kij, ażeby uspokoił morze. on

wtedy bierze grabie, bierze kij

i zamyka powieki. w oczach

z białej wody nie ma poddania.

nie ma przystani - niemcy i lekarze

śnią o galopie i jedzeniu krwi

ptak już nigdy

także i ci, którzy w zamyśleniu

skonstruowali szelest sekatora,

wzniecili w miejscu domu wysokie ognisko,

żal - wyszeptali. także i ci,

którzy utknęli w braku - pustce uzbrojonej,

i pomyśleli o plażach okrytych wichrem,

i o żegludze, jak gdyby mieli dokąd zmierzać,

dokąd iść. moi ogrodnicy

czepiający się prochu. moje

wszystko. jakby to stało się

dawno, nie tu. jakby

to nie nad nami działa się miłość.

miłość - ptak już nigdy

Roman Honet (ur. 1974) jest poetą, autorem tomów wierszy: "alicja" (1996), "Pójdziesz synu do piekła" (1998), "serce" (2002), "baw się" (2008), "moja" (2008).