Lubię jak nam przeszkadza
szum ekspresu do kawy,
kiedy do ciebie dzwonię
z dworcowej sieciówki
z ręką zajętą plastikowym
kubkiem, kiedy do ciebie
dzwonię z pomarańczowej
budki lubię jak nam przeszkadza
odgłos stempli na poczcie
jęk wózków bezdomnych
lubię jak nam przeszkadza
zapach piekarni, moje długie
włosy i złote kolczyki
przy mokrej słuchawce,
lubię jak nam przeszkadzają wysokie
obcasy, bolące nogi i sztywny
drut kabla, kiedy rozmawiam
z tobą przez telefon lubię
twój język, jak mi odpalasz
swoje świeże wiersze
i jak się pocę pod bransoletką i jak potem
idę przez miasto całkiem
nieprzytomna, wsiadam do pociągu
i zapach akacji i burza szykuje
swoje ciemne mięśnie
workshop
Jeśli dotkniesz palcem morza w Sidney
poczuję to wiosną nad Balatonem?
Echolokacje? Te małe wierzbowe puszki
wieńcowe duszki pulsujące zielono
w ciemnościach. Nasz legendary day:
stolice płonęły jak elektryczne ważki.
Kilkadziesiąt założonych wówczas miast
oderwało się od wybrzeża i poszybowało
w noc jak chmura elektronów, garść
krzyżyków. Nasza poranna komparatystyka,
"Bliss" - słowo, nad którym pracowałyśmy najciężej
(pleasure? Rozkosz? Po węgiersku "slast")
po deszczu
mnóstwo żółtych kieliszków na łące
Agnieszka Wolny-Hamkało ur. 1979 - poetka i publicystka. Autorka książek "Mocno poszukiwana" (1999), "Lonty" (2001), "Gospel" (2004), "Ani mi się śni" (2005), "Spamy miłosne" (2007), "Nochal czarodziej" (2007, il. A. Wajda) i "Nikon i Leica" (2010). Współredaktorka (wraz z J. Sobolewską) antologii opowiadań "Projekt Mężczyzna" (2009). Mieszka we Wrocławiu.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 31/2011
Artykuł pochodzi z dodatku Książki w Tygodniku 6-7/2011
