Telefoniczna sekretarka

Ewa Lipska

05.01.2003

Czyta się kilka minut

Liśćmi dławi się wiatr.
Jesienny bębenek deszczu.
Ostatni zbieg
przebiega na moją stronę.

Pukam w ciemność.
Mokrą ręką popycham bramę.
Klucz sojusznik wieczoru
przekręca się w zamku.

Czeka na mnie
telefoniczna sekretarka
spuszczony ze smyczy głos.

wiersz

Ewa Lipska

Najlepsza oferta

Czytaj 1 miesiąc za 1 złotówkę dzięki promocji z

Nieograniczony dostęp do treści w serwisie i wersji audio artykułów
Tematyczne newslettery i dodatkowe publikacje tylko dla subskrybentów
29 zł miesięcznie po miesiącu promocyjnym. Rezygnujesz, kiedy chcesz

Najniższa cena przed promocją 29,90 zł

1.00 zł

Najniższa cena z 30 dni przed obniżką 1.00 zł

Skorzystaj z promocji

Wypróbuj TP Online: 7 dni za darmo

Nieograniczony dostęp do treści w serwisie i wersji audio artykułów
Tematyczne newslettery i dodatkowe publikacje tylko dla subskrybentów
29 zł miesięcznie po zakończeniu okresu próbnego
Wymagane podpięcie karty. Rezygnujesz, kiedy chcesz

0.00 zł

Najniższa cena z 30 dni przed obniżką 29.90 zł

Wypróbuj za darmo

TP Online: Dostęp roczny online

Grafika na okładce: Nikodem Pręgowski dla „TP”

Subskrypcja online rocznaOszczędzaj 25%

Artykuł pochodzi z numeru TP 1/2003

Zobacz numer Archiwum

Zmysły

Złotka

Krzysztof Niedziałkowski

W tej historii jest bliskie spotkanie psa i wilka. I pytanie, co robić z dzikimi zwierzętami, które zbytnio przyzwyczaiły się do ludzi.

Przy wjeździe do Hłudna. Fot. Jacek Taran dla „Tygodnika Powszechnego”

Kraj

Diabeł przyszedł do wioski

Michał Olszewski

Bartuś nie żyje, stało się. Ale jak się dowiem, że ksiądz molestował, że dotykał... Jak ja wtedy przed ołtarz pójdę? Gdzie siły znajdę?

Okolice Dworca Centralnego w Warszawie / Fot. Anna Matlak

Wiara

Jeśli przyjdzie ktoś ubogi

Stanisław Zasada

Pierwszy raz mieli osiem kanapek – rozdali trzy. Wspólnota Sant’Egidio przyjaźni się z bezdomnymi w polskich miastach już blisko dekadę.

Inne artykuły tego autora

Kultura

Ewa Lipska: Kończę z poezją

Ewa Lipska, Katarzyna Kubisiowska

Ewa Lipska, poetka: Przestałam się już mieścić w ascetycznej formie wiersza. Ale liryka kocha sytuacje ekstremalne, wiec liczba poetów na świecie na pewno nie zmaleje.

Ewa Lipska, Kraków, 2009 r. / DANUTA WĘGIEL

Kultura

Daję radę

Ewa Lipska, Katarzyna Kubisiowska

EWA LIPSKA, poetka: Miłość kojarzy mi się z meteorologią. To słowo znaczy po grecku „unoszący się w powietrzu”. W miłości jest podobnie. Wszystko zależy od pogody uczuć.

Najnowsze artykuły

Kazimierz Krukowski jako Lopek (z lewej) i Adolf Dymsza jako Felek w filmie „Ułani, ułani, chłopcy malowani”, 1931 r. // Narodowe Archiwum Cyfrowe

Historia

Lopek. Gwiazda kabaretu, którą kochała przedwojenna Warszawa

Stanisław Calik

Kazimierz Krukowski jako Lopek rozśmieszał przedwojenną Polskę. Jego własne życie okazało się historią teatru, wojny, emigracji i utraconego świata.

Wiec przeciwko narastającej przemocy ze strony osadników wobec Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu. Tel Awiw, 16 kwietnia 2026 r. // Fot. Amir Levy / Getty Images

Opinie

Omer Bartov: Obecny syjonizm to ideologia żydowskiej wyższości. Powinien zniknąć

Karolina Wójcicka, Omer Bartov

Omer Bartov, historyk Holokaustu: Syjonizm jest rasistowski i przemocowy, a w kontekście wojny w Gazie przyjął też charakter ludobójczy. Stał się odrażający i nieludzki.

Siostra Eliza z Filipem i Kacprem. Broniszewice, sierpień 2025 r. // Fot. Krzysztof Szukalski / Dom Chłopaków w Broniszewicach

Kraj

Wilczyński i siostry z Broniszewic: spór o DPS-y, adopcje i potrzeby podopiecznych

Przemysław Wilczyński, Siostra Eliza Myk, Siostra Tymoteusza Gil

Dominikanki Tymoteusza Gil i Eliza Myk z Domu Chłopaków w Broniszewicach: System jest już teraz niewydolny. Skoro do tej pory Polska nie dawała rady, dlaczego teraz ma dać?

Tomasz Stawiszyński // Fot. Karol Paciorek

Felietony

Seriale medyczne oglądamy z zapartym tchem. To, co do nich przyciąga, nie jest oczywiste

Tomasz Stawiszyński

Szpitalny oddział ratunkowy z „The Pitt” – podobnie jak każdy inny oddział ratunkowy na dowolnej szerokości geograficznej – to miejsce, w którym rzeczywistość spotyka się z mitem.

Wojciech Bonowicz // Fot. Grażyna Makara

Felietony

Zajęci sobą, nie zauważamy, jak kurczy się nasze pole widzenia. To niebezpieczne

Wojciech Bonowicz

To, że częściej pisze się o dobrostanie jednostek, o tym, jak pogodzić się z własnym ciałem i historią, jest pożyteczne. Ale przy takim nastawieniu świat zaczyna nam znikać z oczu.