Poza strefą komfortu

Społeczeństwa przeorane głębokimi bruzdami podziałów społecznych i kulturowych potrzebują Kościoła, który konsekwentnie upomina się o ubogich i wykluczonych.

Wszystkich: bezdomnych traktowanych z buta w biały dzień i ofiary skrzętnie skrywanej przemocy domowej; ludzi uwikłanych w lokalne struktury wyzysku, a także „obcych kulturowo” uchodźców i imigrantów ekonomicznych; nienarodzone jeszcze dzieci z zespołem Downa i ich poddane symbolicznej i ekonomicznej przemocy matki.

2. Wyjście na peryferie – nie na metaforyczne peryferie naszego życia, lecz na konkretne peryferie naszych miast – wymaga porzucenia strefy komfortu. Lęk jest w tej sytuacji zjawiskiem naturalnym. Szczególnie dotyka tych, których poczucie bezpieczeństwa jest z różnych powodów nadwątlone.

Jednak poczucie bezpieczeństwa, choć ważne, nie powinno być dla nas priorytetem. Ważniejsze jest poczucie odpowiedzialności za postać naszego świata.

3. Kościołowi instytucjonalnemu zdarza się wikłać w dwuznaczne – a niekiedy wręcz jednoznaczne – relacje z różnymi formacjami politycznymi. Prędzej czy później okazuje się, że urzędowi przedstawiciele Kościoła przecenili swój autorytet w rozdartej tożsamościowymi konfliktami wspólnocie wiernych. Ludzie, których uważali za sól tej ziemi, okazują się słuchać głosu księży i biskupów – nie wspominając już o głosie Ewangelii – tylko wówczas, gdy ci powtarzają tezy partyjnych ideologów.

4. Droga prowadząca do odzyskania przez podzielony i uwikłany politycznie Kościół ewangelicznej autonomii wiedzie przez solidarność z ubogimi i przeciwdziałanie ich ubóstwu. Nie powinno być wątpliwości, że chrześcijaninowi nie wolno gardzić bezdomnym, uchodźcą ani homoseksualistą, że ma on obowiązek poszerzać swoją wiedzę na temat strukturalnych problemów społecznych i że powinien konfrontować się z nauczaniem Kościoła w tym zakresie.

Tak mu dopomóż Bóg. ©

MISZA TOMASZEWSKI (ur. 1986) jest redaktorem naczelnym magazynu „Kontakt”.