Nie wierzę, że jest winny

Cenię dużą część Waszych publikacji. Tym bardziej jednak boli, gdy na łamach wspomnianej gazety umieszczane są teksty niesprawiedliwe. A za takie uznaję teksty "Grzechy w prokuraturze" Macieja Müllera i Tomasza Ponikło oraz "Nie wystarczy reagować, trzeba przeciwdziałać" księdza Jacka Prusaka dotyczące sprawy ks. Andrzeja D. Ksiądz Prusak w swoim tekście podkreśla, że "nie wydaje wyroku" na księdza Andrzeja. Ale kilka zdań wcześniej pisze o "tych, którzy czując się przez niego wykorzystani, zostali pokrzywdzeni postępowaniem prokuratury". Czyli kategorycznie przesądza o tym, że jacyś pokrzywdzeni przez księdza i prokuraturę istnieją. Rozwińmy ten sposób myślenia. Jeżeli ktoś czuje się przez księdza Andrzeja "wykorzystany", to decyzja prokuratora umarzająca postępowanie może taką osobę "pokrzywdzić" tylko w wypadku, gdy jej odczucia są zgodne z prawdą. Skoro więc istnieją "pokrzywdzeni i wykorzystani" przez księdza Andrzeja, to musiała z jego strony nastąpić krzywda. W tym kontekście deklaracje w rodzaju "nie przesądzamy o winie" trącą faryzeizmem... Przesądzają Państwo o winie i to w sposób bardzo kategoryczny, mimo że nie zapadł przeciwko księdzu Andrzejowi żaden prawomocny wyrok. Więcej, prokuratura umorzyła śledztwo. Nie wspominam już tutaj o zasadzie domniemania niewinności. Sam tytuł artykułu "Grzechy w prokuraturze" stanowi volens nolens sugestię, że prokurator nie uznając księdza Andrzeja za winnego, grzeszy... Jakie za tym argumenty podają Müller i Ponikło? Opierają się na niejawnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Cały artykuł opiera się na niedopowiedzeniach, tajemnych sugestiach i zasłyszanych plotkach, które bez poważnej analizy dokumentów nie mają z punktu widzenia prawnego zbyt wielkiego znaczenia. Na obecnym etapie sprawy znaczenie ma przede wszystkim postanowienie prokuratora umarzające śledztwo. Jednakże takie założenie nie pasuje zapewne do z góry przyjętej tezy.