Reklama

Mój Kościół i aborcja

Mój Kościół i aborcja

10.04.2018
Czyta się kilka minut
„TP” 14/2018
W

W ostatnich tygodniach powrócił – również na łamach „TP” – temat zaostrzenia ustawy o planowaniu rodziny i wykreślenia z niej podpunktu dającego możliwość przerwania ciąży w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia płodu. To właśnie „podpunkt trzeci” budzi najwięcej kontrowersji. Wydaje się to zrozumiałe: przerywamy życie słabej, chorej istoty. Dla mnie, katoliczki, ale i lekarza zajmującego się dziećmi najciężej chorymi, temat też budzi kontrowersje. Czy jednak wszystko jest tak proste?

W narracji obrońców życia razi jednowymiarowość argumentów. Po pierwsze, choroby i zespoły genetyczne są szalenie zróżnicowane: posługiwanie się w materiałach propagandowych obrazami radosnych dzieci z zespołem Downa naprawdę mija się z rzeczywistością. Rodzice dzieci z zespołami genetycznymi muszą często mierzyć się z problemami niewyobrażalnymi dla zwykłego śmiertelnika, przy – podkreślmy z całą siłą – braku pomocy państwa.

Równie mocno razi mnie sugestia urodzenia dziecka i oddania go pod opiekę instytucji. Nie tak dawno trafiła do mnie dziewczynka z domu małego dziecka. Bardzo ciężko dotknięta zespołem genetycznym, wymagająca operacji, z niepewnym rokowaniem. Zapytałam opiekunkę, czy dziewczynka ma szansę na adopcję? Żadnych! Pomyślałam sobie: urodzić dziecko tak chore, które czeka w życiu tyle bólu, i porzucić… Czy na pewno kobieta, która nie zabiła, ale porzuciła, ma czystsze sumienie? A może nie miała siły? Czy wiedziała o chorobie dziecka wcześniej? Czy wykonano u niej badania prenatalne? Te pomagają wychwycić ciężkie choroby we wczesnym okresie, co daje rodzicom czas na przygotowanie się i dokonanie wyboru. Znam wielu wspaniałych, pełnych poświęcenia rodziców. Podziwiam ich hart ducha, bo tego wymaga wstawanie w nocy, by przełożyć na drugi bok, odessać, podać leki, utulić w lęku itd. Spotykam też wielu złamanych… Część nie zdecyduje się na poświęcenie. Czy będą żałować? Niektórzy pewnie tak.

Decyzję o kontynuacji bądź przerwaniu ciąży traktuję jako wyraz odpowiedzialności. Urodzenie i pozostawienie instytucjom chorego dziecka skazuje je na podwójne cierpienie: z racji choroby i osamotnienia. Czy ktoś z decydentów bywał w domach opieki dla dzieci upośledzonych? Ja w młodości zwiedziłam kilka. Pamiętam dzieci, które wystawały przy oknie…

Bardzo mnie bolało, kiedy w moim Kościele zbierano podpisy pod projektem nowelizującym prawo antyaborcyjne. Dlaczego nie było tego zaangażowania, gdy rodzice dzieci niepełnosprawnych walczyli cztery lata temu w Sejmie o swoje prawa? Gdzie wtedy był mój Kościół? Wówczas nie padały słowa wagi ciężkiej: prawo, etyka, moralność. O nich dobrze się dyskutuje, siedząc na kanapie. Czy w aktualnie wysuwanych argumentach nie pobrzmiewa hipokryzja faryzeuszy: najważniejsze jest prawo (do życia)? A gdzie miłosierdzie?

Dodaj komentarz

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum
Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

Jeśli Autorka artykułu ma problem z definicją "mój Kościół" to niech zapozna się z Dekalogiem i posłucha Papieża Franciszka w sprawie w której zabiera "głos'.

Nie sądzę, że autorka ma problem z definicją kościoła. Ma raczej problem z tym, że kościół w jednych sprawach (aborcja) wykazuje się tak daleko idącą gorliwością, że chce odebrać ludziom wolność sumienia, a w innych (pomoc rodzinom z niepełnosprawnymi dziećmi) grzeszy zaniechaniem.

Zgadzam się. Powinniśmy znacznie więcej robić w kwestii pomocy Rodzinom z niepełnosprawnymi dziećmi.Dobrze, że ze strony Państwa Polskiego pojawiło się światełko w tunelu. My także jako katolicy(kościół ) powinniśmy zrobić więcej.Zaniechania nie usprawiedliwiają katolika przed próba zabójstwa czy jak niektórzy mówią aborcji...

chyba jako efekt pomroczności jasnej

Tracimy zdrowy rozsądek. Pytam: czy ustalenuie zakazu aborcji w przypadku dziecka z ciężkim uszkodzeniem rzeczywiście obniży poziom aborcji? Czy może skompromituje państwo i prawo w kręgach "pro choice" i ułatwi im omijanie prawa? Jaki będzie rzeczywisty skutek? Nie jest to jasne. Ale jest jasne, że zwiększenie opieki nad matkami z dziećmi uszkodzonymi wpłynie na obniżenie dramatyzmu ich wyboru, a więc zapewne obniży poziom aborcji.
Zaloguj się albo zarejestruj aby dodać komentarz

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]