Czy ktoś przeprosi anglistkę, która miała rzekomo sprofanować krzyż?

Profanacja krzyża” – taki nagłówek nadal widnieje przy depeszach dotyczących mającego mieć miejsce w grudniu aktu „obrazy uczuć religijnych”, którego dokonała anglistka z Kielna. Miała ona wyrzucić do kosza religijny symbol. 

„Nie był to pierwszy raz, gdy (…) wyrażała swój sprzeciw wobec krzyża” – takie z kolei zdanie, wypowiedziane przez przejętego reportera prawicowej stacji TV stojącego przed szkołą, padło potem z ust wielu innych dziennikarzy.

Podobnie jak z ust walczących „w obronie krzyża” prawicowych polityków, a także punktujących „niedopuszczalne zachowanie” kościelnych hierarchów. 

Tymczasem półtora miesiąca po incydencie, a trzy tygodnie po tym, jak dyrektorka zawiesiła swoją anglistkę, komisja dyscyplinarna przy wojewodzie pomorskim jej decyzję uchyliła, wskazując m.in. na ogólnikowe uzasadnienie zawieszenia, a także brak precyzyjnego wskazania, „na czym miało polegać znieważenie przedmiotu czci religijnej”. 

Wedle anglistki nie zdjęła ona ze ściany krzyża, a usunęła powieszony przez uczniów nad klatką chomika plastikowy halloweenowy gadżet. I choć (wciąż nieprawomocna) decyzja komisji nadal nie rozstrzyga, co się wydarzyło, powinna dać do myślenia srogim sędziom nauczycielki – czy to stojącym przed kamerami, czy na ambonie, czy też na sejmowej mównicy. 

Sprawa ta powinna stać się przyczynkiem do namysłu nad pozycją nauczyciela i dyrektora w polskim systemie edukacji. W kraju, w którym oświata jest tak mocno scentralizowana, a życie szkół regulują dekrety kolejnych ministrów od oświaty, dyrektorzy nie są przyzwyczajeni do korzystania ze swojej autonomii – trudno się więc dziwić, że wielu z nich podejmuje decyzje dyktowane moralną paniką.

Ponadto, jak zauważa ekspertka edukacyjna Iga Kazimierczyk, polska szkoła nie daje niemal żadnego prawnego wsparcia dyrektorowi placówki. 

– W normalnych warunkach po kwadransie od wybuchu takiej afery miałby on przy sobie radcę prawnego, który poradzi, jak reagować – mówi Kazimierczyk. – W polskich realiach dyrektor zostaje sam. W efekcie niemal nigdy nie zwolni słabego nauczyciela, nie mając na jego miejsce nikogo innego, za to szybko zawiesi pracownika pod presją mediów. 

Incydent z Kielna, który zamienił się nieledwie w krucjatę, powinien być lekcją. By nie spieszyć się z wyrokami i także wobec nauczycieli stosować zasadę domniemania niewinności. Zwłaszcza że w polskich warunkach nie bardzo ma ich kto chronić.