Antoni Mehl (1905-1967) studiował przed wojną pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1947 r. kierował pracownią rzeźby we Wrocławskiej PWSSP. Wraz z rodziną: żoną Katarzyną - rzeźbiarką i córką Ewą - ceramiczką i rzeźbiarką odgrywał znaczącą rolę we wrocławskim środowisku artystycznym. Wrocławskie muzeum przypomniało o tej artystycznej familii organizując monograficzną wystawę “Rodzina Mehlów" w 1995 r. Warto także wspomnieć o skomplikowanej historii życia Antoniego Mehla. Uczestniczył w III Powstaniu Śląskim. Uzyskał obywatelstwo polskie w 1936 r. Odmówił podpisania volkslisty w czasie II wojny, za co był m.in. torturowany i więziony w obozie koncentracyjnym w Płaszowie. W czasach stalinowskich prześladowany i pozbawiony pracy. Dopiero na kilka lat przed śmiercią mógł ponownie wystawiać, a w roku 1962 uhonorowano go nagrodą ZPAP za całokształt twórczości.
Rzeźbiarskie prace Antoniego Mehla to przede wszystkim portrety (popiersia, głowy) odznaczające się głęboką analizą psychologiczną modela, pełne refleksyjności. Początkowo tworzył rzeźby bliskie klasyczności, z czasem sposób potraktowania przez Mehla dotąd gładkich powierzchni zmienia się. Stają się coraz bardziej impresyjne, malarskie, fakturalne, powodując zwiększenie siły wyrazu portretów. Do wybitnych należą jego rysunki i monotypie.
Wystawa prac potrwa do 7 grudnia 2003 r.
(m)
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 46/2003
