Akropol, Kapitol i Golgota

Błogosławiony Jan Paweł II, wielokrotnie zwracając się do Europejczyków, mówił o potrzebie zjednoczenia Europy, a ma tutaj swoje ogromne zasługi; podkreślał przy tym potrzebę otwarcia na różne tradycje przy równoczesnym zatroskaniu o europejską tożsamość. Źródłem tej tożsamości jest tradycja grecka, rzymska i chrześcijaństwo: Akropol, Kapitol i Golgota. Wszystkie trzy są ważne, ale Krzyż, czyli chrześcijaństwo, nie może być wartością dodaną. Musi być i pozostać wartością przynależną do fundamentu europejskiej tożsamości. Papież obrazowo mówił o tym w 1997 r. w Gnieźnie: „Nie będzie jedności Europy, dopóki nie będzie ona wspólnotą ducha”.

Ten najgłębszy fundament jedności przyniosło Europie i przez wieki go umacniało chrześcijaństwo ze swoją Ewangelią, ze swoim rozumieniem człowieka. Nie jest to zawłaszczanie historii. Jest bowiem historia Europy wielką rzeką, do której wpadają rozliczne dopływy i strumienie różnych tradycji i kultur. I to jest bogactwo Europy. Zrąb tożsamości europejskiej jest zbudowany na chrześcijaństwie, a obecny brak jedności, powstające nowe mury, idące przez ludzkie serca, nowe egoizmy – biorą się z utraty tej chrześcijańskiej samoświadomości. Nie mogą więc narastające problemy, konsumpcja, sekularyzacja, relatywizm, zniechęcać do dawania świadectwa w kulturze, która – niestety – gubi rozumienie odkupienia przez Krzyż.

To nam przypomina dzisiejsze święto Podwyższenia Krzyża. To też jest z pewnością najważniejsze oczekiwanie i zadanie chrześcijan wobec Europy. Głosić nadzieję w Chrystusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Oczekiwaniom tym towarzyszy nadzieja, że Europa w trosce o swoją tożsamość przyjmie to świadectwo, zapewniając Kościołom chrześcijańskim i innym wspólnotom religijnym swobodną możliwość organizowania się i dawania świadectwa o Bogu, który jest Panem całego stworzenia.