Szanowny Użytkowniku,

25 maja 2018 roku zaczyna obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (określane jako „RODO”, „ORODO”, „GDPR” lub „Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych”). W związku z tym informujemy, że wprowadziliśmy zmiany w Regulaminie Serwisu i Polityce Prywatności. Prosimy o poświęcenie kilku minut, aby się z nimi zapoznać. Możliwe jest to tutaj.

Rozumiem

Reklama

Zaburzenia systemowe

Zaburzenia systemowe

23.04.2018
Czyta się kilka minut
Kamil (imię zmienione) jest chłopcem z zespołem Aspergera, ponadprzeciętnie uzdolnionym (w wieku 4 lat czytał i liczył).
J

Jego historia jest pouczająca. Już w przedszkolu stwarzał problemy, ale panie dawały sobie radę. Poszedł do szkoły i od razu zaczęły się kłopoty. Jako „inny” był źle traktowany przez kolegów, co prowadziło do kłótni i awantur. Poradzono nam przychodnię psychologiczno-pedagogiczną, ale nie stwierdzono tam nic oprócz ponadprzeciętnej inteligencji. Jak wszyscy aspergerowcy, Kamil lepiej sobie radził z dorosłymi niż z rówieśnikami, a panie z poradni po prostu „zaczarował”.

Przez pierwsze trzy klasy jakoś przebrnął, ale potem trzeba było zmienić szkołę i zaczęły się prawdziwe problemy. Rodzice jego kolegów „załatwili” skierowanie Kamila do innej, kompletnie obcej mu klasy. Teraz awantury były codziennie, Kamil był bity i poniżany przez miejscowych łobuzów, a na lekcjach się awanturował. Nauczyciele reagowali zdenerwowaniem. Psycholog rozkładał ręce, choć rozumiał problem. Wreszcie któregoś dnia Kamil o mało nie zranił nauczycielki nożyczkami. Poszliśmy z nim znowu do poradni i pani psychiatry, która tym razem zdiagnozowała autyzm.

Kamil został przeniesiony do szkoły specjalnej. I tam także nie został zaakceptowany przez trójkę chłopców z klasy. Znowu kłopoty: zwiedził nawet „pokój wyciszeń”, zresztą bez zgody rodziców. Dalsze wizyty u psychologów i psychiatrów w Gdańsku wskazały, że Kamil ma zespół Aspergera. Dostał orzeczenie. Dzięki ludziom życzliwym znaleźliśmy małą, wiejską szkołę z kadrą kompetentną i życzliwą. Szkoła go przyjęła i po pewnym czasie Kamil zaczął dochodzić do siebie. Polubili go nauczyciele, a nawet (w końcu!) koledzy.

Tyle że szkoła jest prawie 20 kilometrów od mieszkania Kamila. Oczywiście miasto nie zgodziło się pokryć kosztów transportu. Z dotacji dla szkoły też nie można, bo „coś tam”. Na razie dajemy radę, ale co dalej? Co z innymi dziećmi, takimi jak Kamil – zdolnymi, ale „z problemami”? Jest takich mnóstwo, wystarczy zajrzeć do szkół specjalnych. Wprawdzie placówki „normalne” dostają spore dotacje na dzieci z orzeczeniami, ale co z tego, skoro większość szkół miejskich to molochy, gdzie kadra nie panuje nad młodzieżą. Coś z tym trzeba zrobić, bo dzieci z ZA tracą szanse na normalne życie, a kraj wiele prawdziwych talentów.

Czytasz ten tekst bezpłatnie, bo Fundacja Tygodnika Powszechnego troszczy się o promowanie czytelnictwa i niezależnych mediów. Wspierając ją, pomagasz zapewnić "Tygodnikowi" suwerenność, warunek rzetelnego i niezależnego dziennikarstwa. Przekaż swój datek:

Dodaj komentarz

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

Zaloguj się albo zarejestruj aby dodać komentarz

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]