Była bardzo popularna w okresie baroku, szczególnie we Włoszech. Utwory na mandolinę pisali Vivaldi, Scarlatti, Paisiello i wielu innych włoskich twórców.
Dużą zaletą bycia mandolinistą jest swoboda w kształtowaniu swojej drogi zawodowej. Pozwala to na rozwijanie kreatywnego myślenia. Jednym z moich celów jest nadanie mandolinie nowego znaczenia i ukazanie jej jako instrumentu koncertowego. Z racji tego, że dostępny klasyczny repertuar na mandolinę jest stosunkowo niewielki, robię transkrypcje wielu kompozycji, a także zamawiam nowe utwory u twórców współczesnych. Staram się w ten sposób zachęcić ich do poświęcenia mandolinie więcej uwagi, tym bardziej że sam instrument oraz technika gry bardzo się rozwinęły od czasów Vivaldiego.
Sądzę również, że jest to ciekawe dla publiczności, szczególnie w porównaniu ze standardową obsadą wykonawczą w muzyce klasycznej. Wykonywanie dzieł muzyki klasycznej na mandolinie jest nietypowe i daje inną perspektywę. Prezentowanie słuchaczom czegoś, czego prawdopodobnie nigdy wcześniej nie słyszeli, sprawia mi ogromną radość. ©
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 21/2015
Artykuł pochodzi z dodatku Spotkajmy się w Łańcucie
