Góry i wieczność

Trzykrotnie byłem o włos od śmierci w górach: dwa razy w Tatrach, raz w Hindukuszu. Jedną z tych sytuacji krótko opiszę. Urwałem się na tydzień, w marcu, do Doliny Pięciu Stawów, by odreagować napięcia związane z objęciem stanowiska dyrektora szpitala psychiatrycznego w Warszawie. W schronisku spotkałem partnera do wspinaczki, pamiętam jego imię i nazwisko - Krzysztof Czabański - choć nigdy później nie miałem już z nim kontaktu. Zdecydowaliśmy się na komin Koziego Wierchu. Po kilku wyciągach kruchą ścianą, pierwszy stanąłem na skraju komina. Nade mną piętrzyły się lodowe progi - to, co najbardziej lubiłem. Już byłem gotowy, by wejść w komin, gdy Krzysztof zawołał, bym się nie ruszał i przypętlił mocno do haka, ponieważ chce mi zrobić zdjęcie. Przeklinam brzydko, bo stoję na maleńkim stopniu, a Krzysztof wolno zdejmuje plecak, wyciąga aparat, robi zdjęcie. Wreszcie woła: “Możesz iść". Już mam wykonać wielki krok, a raczej skok na stromy śnieg w kominie, kiedy o pół metra od mojego buta, w ułamku sekundy, wyjeżdża kominem potężna lawina. Jakby pociąg ekspresowy przemknął tuż obok twarzy... Zdjęcie uratowało nam życie, ale czy to był tylko przypadek? Może nie śmierć mi była pisana, a dokończenie remontu zrujnowanego, wiekowego budynku, w którym od tej pory funkcjonuje szpital, którego zostałem wówczas dyrektorem?