Kiedy usłyszysz ten szept z ciemności - będzie już za późno.
Rysunek wieczornego ogrodu zastygnie na tle granatowego nieba,
gałęzie znieruchomieją, a zaprzyjaźniony kos nagle przerwie
swoją zmierzchową piosenkę. Obejrzysz się do tyłu i na boki,
wiklinowy fotel zatrzeszczy, łokciem strącisz ze stołu pustą szklankę.
Szept będzie narastał,
głośny choć niezrozumiały;
nieczytelny lecz znajomy...
i nagle prawie wszystko
stanie się mało ważne:
namiętności i spory, nadzieje i rozczarowania,
pośpiech zbratany z nudą i przesytem,
pożądania, rozczarowania, zazdrość,
nie wybudowane domy, nie odwiedzone państwa,
ciała upragnionych kobiet, ukochane książki,
odpłyną do tyłu na fali tego szeptu,
znikną w zakurzonej szufladzie pamięci,
której nie chce się już otwierać.
A szept będzie trwał, coraz bardziej natrętny,
coraz lepiej zrozumiały i przyjazny,
już nie będzie napawał lękiem.
Wtedy wstaniesz i brodząc w cieniach
pójdziesz za wołającym cię głosem
aż roztopisz się we wszechświecie ogrodu.
Słońce nagle zapadnie za horyzont,
szklanka miękko upadnie w trawę,
sąsiedzi włączą radio, gdzieś wysoko
przeleci ostatni samolot z Warszawy,
a kos - jakby nic się nie stało -
podejmie na nowo swoją zmierzchową piosenkę.
czerwiec 1996
WŁADYSŁAW ZAWISTOWSKI (1954) - poeta, dramaturg, wieloletni kierownik literacki Teatru Wybrzeże, wydawca. Autor m.in. sztuk teatralnych „Wysocki”, „Stąd do Ameryki”, „Witajcie w roku 2002”, „Dobry adres”. Ostatnim jego tomem poetyckim byt wybór wierszy „Ciemna niedziela” (Kraków 1993). Mieszka w Gdańsku.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 12/2003
