„Anioły w Warszawie” to najnowsza produkcja Teatru Dramatycznego, która opowiada o początkach epidemii AIDS w Polsce. Sztuka rozpisana jest na głosy artystów, lekarzy, sportowców, polityków, matek, żon czy partnerów, a każdy z nich wnosi poprzez swoją historię inny punkt widzenia, odrębne doświadczenie.
Jak mówi autorka tekstu Julia Holewińska: „Stworzyliśmy bardzo epicką i panoramiczną opowieść. Zależało mi na tym, żeby spotkać ze sobą w centrum Warszawy bardzo różne grupy społeczne, ponieważ AIDS nie był nigdy chorobą tylko jednej grupy społecznej”.
Punktem wyjścia dla tej opowieści są „Anioły w Ameryce” Tony’ego Kushnera i przełomowy spektakl Krzysztofa Warlikowskiego z 2007 r. O ile z perspektywy Zachodu tematyka ta weszła do szerokiej debaty publicznej i została oswojona na różnych polach artystycznych, o tyle w Polsce temat ten zdaje się wciąż mało widzialny – marginalizowany, niezrozumiany, stygmatyzowany. Zespół Dramatycznego skupia się na polskim doświadczeniu początków epidemii. Nie jest to jednak rekonstrukcja historyczna, a epicka metafora ukształtowana przez archiwalne świadectwa, dokumenty i osobiste historie.
„»Anioły w Warszawie« to spektakl, który jest obarczony największym ładunkiem nadziei ze wszystkich, które z Julią stworzyliśmy” – mówi reżyser spektaklu Wojciech Faruga. „Ta stygmatyzacja, która dotyka chorych i osób nieheteronormatywnych w tym czasie, ona nie znika wraz z wynalezieniem lekarstw umożliwiających życie z HIV. Ona rozlewa się na różne tematy. Wszystkie opowieści o historii są sposobem zadawania pytania o dzisiaj. To pytanie, które stawiamy wspólnie: czy historia jest progresem czy regresem. I mimo że jest to najbardziej optymistyczna opowieść, jaką stworzyliśmy, to nadal nie widzimy tej historii jako postępu rozumu przez dzieje. Widzimy, że pewne sprawy nie zostały załatwione”.
Tłem spektaklu jest Warszawa lat 80., która staje się tu żywym, oddychającym organizmem, odzwierciedlającym narastające lęki, uprzedzenia i brak zrozumienia wobec osób zakażonych. To właśnie miasto jako świadek historii pozwala także przyjrzeć się dzisiejszej narracji wobec choroby. Gdzie zaczyna się tabu, a gdzie stygmatyzacja? Jak pracować z uprzedzeniami? Czego można nauczyć się z doświadczenia grup mniejszościowych? Co dziś znaczy AIDS jako metafora?
„Anioły w Warszawie” to wreszcie, a może przede wszystkim, opowieść o miłości i solidarności.
„To jest sztuka o zagrożeniach, ale też o dążeniu do wolności. Do wolności w miłości. Do tego, że mogę kochać kogo chcę, jak chcę i gdzie chcę. Zależało mi na tym, pisząc ten tekst, żeby to był tekst o miłości. O miłości nie tylko romantycznej, ale też o miłości między przyjaciółmi, między rodzicami i dziećmi, o miłości do sztuki. Dla mnie to bardzo ważne stwierdzenie: że życie jest dążeniem do miłości. Dążeniem do miłości, pomimo chorób, represji, zagrożeń, strat. Wobec choroby ono staje się jeszcze silniejsze” – mówi Holewińska.
Spektakl, który na deskach Dramatycznego będzie można zobaczyć już od 22 marca, to pierwsza wspólna produkcja Holewińskiej i Farugi po objęciu dyrekcji Teatru. Na scenie zobaczymy Waldemara Barwińskiego, Katarzynę Herman, Annę Gajewską, Małgorzatę Niemirską, Piotra Siwkiewicza, Konrada Szymańskiego, Annę Szymańczyk, Pawła Tomaszewskiego, Helenę Urbańską, Agnieszkę Wosińską, Łukasza Wójcika i dołączających do Zespoły TD Marcina Bosaka, Anitę Sokołowską oraz gościnnie Damiana Kwiatkowskiego i Jana Sałasińskiego.

Twórcy:
- Reżyseria: Wojciech Faruga
- Tekst i dramaturgia: Julia Holewińska
- Scenografia, kostiumy, reżyseria świateł: Katarzyna Borkowska
- Muzyka: Radosław Duda
- Choreografia: Bartłomiej Gąsior
- Voice coach: Jarek Sacharski
- Asystent reżysera: Jan Wawrzyniec Tuźnik
- Asystentka scenografki i kostiumografki: Kinga Kostoń - Hayatullah
- Inspicjent: Tomasz Karolak
- Kierowniczka produkcji: Olga Stefańska
Tutaj kupisz bilety na spektakle
PREMIERA: 22 marca | Duża Scena, kolejne pokazy: 23, 25, 26, 27 marca oraz 6, 8, 9 kwietnia
Cytaty w tekście pochodzą z rozmowy przedpremierowej z Twórcami, którą przeprowadziła Agnieszka Górnicka.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.













