Łódź jest bodaj jedynym miejscem w Europie, w którym na przestrzeni 50 lat podczas biennale baletowych prezentowane było wszystko to, co w choreografii i balecie najlepsze i najnowsze. Tu ścierały się najważniejsze szkoły choreograficzne, nowe techniki tańca i istotne trendy w rozwoju widowiska baletowego. Swoje prace przedstawiali, wraz ze swoimi zespołami, wielcy mistrzowie współczesnej choreografii, jak choćby: Maurice Béjart, John Neumeier, Birgit Cullberg, Mats Ek, Jiří Kylián, Ohad Naharin, Daniel Ezralow. Tu także „ze światem” z sukcesem konfrontowali się Conrad Drzewiecki, Teresa Kujawa, Henryk Tomaszewski, Ewa Wycichowska, Wojciech Misiuro, Emil Wesołowski. Nigdy też organizatorzy festiwalu nie stronili od tzw. bazy – czyli wielkich dzieł z repertuaru baletu klasycznego, które niezmiennie cieszą się uznaniem i zachwytem festiwalowej publiczności; warunek wszakże był zawsze jeden – możliwie najwyższy poziom artystyczny prezentowanych spektakli.
Tak jest do dzisiaj – XXIV Łódzkie Spotkania Baletowe, które przed nami, nie mogą nie być kontynuacją założeń ich twórców, dlatego i tym razem przynoszą to, co w sztuce choreografii i tańca najciekawsze. Tegoroczna edycja zapowiada się nadzwyczaj interesująco. W dniach od 3 maja do 20 czerwca widzowie będą mogli zobaczyć siedem programów przygotowanych przez sześć zespołów o ogólnoświatowej sławie.
Brytyjski lekarz i reformator społeczny Havelock Ellis powiedział kiedyś, że "taniec jest najwznioślejszą, najbardziej wzruszającą, najpiękniejszą ze wszystkich sztuk, bo nie jest tylko prostą interpretacją czy wyobrażeniem życia; jest samym życiem". ©
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 18-19/2017
Artykuł pochodzi z dodatku XXIV Łódzkie Spotkania Baletowe
