Wiersze Tadeusza Dąbrowskiego

***

Emerytowany profesorze Harvardu,

dziękuję, że przyszedłeś na moje spotkanie,

choć miałeś do wyboru tyle innych atrakcji,

na górze czytał Šalamun, Pamuk dwa domy dalej.

Dziękuję, że przyszedłeś, chociaż zacząłeś chrapać,

zanim zacząłem czytać, i obudziłeś się

na brawach. Wspaniale było patrzeć, jak zapadasz

się w fotel, jak się zanurzasz w wody płodowe

snu, odżywiając się moją metaforą

przez niewidzialną pępowinę. A może wychodziłeś

w tym czasie na kosmiczny spacer w kombinezonie

słowiańskiej mowy, chroniącym cię przed próżnią.

Lub nic ci się nie śniło, byłeś zwyczajnie

sobą po wylewie, a ja cię utrzymywałem

w poetyckiej śpiączce. Nie wiem, w każdym razie

dziękuję, że przyszedłeś. Ważniejsza była dla mnie

twoja obecność niż twoja nieobecność.

***

Robię notatki z Lacana, odwracam stronę

zeszytu i trafiam na rozwłóczony płód

wiersza. Moje notatki przechodzą przez niego, słowa

wciskają się między słowa, zwłoki ożywają

albo tylko udają życie jak martwa żaba

kłuta szpilką. Na dole strony pismo przybiera

ponownie regularny kształt. Lacan wraca

do siebie. Jest spokojny jak śpiący najgłębszym snem

albo jak trup.

Tadeusz Dąbrowski (ur. 1979 r.) jest poetą, eseistą, krytykiem, redaktorem dwumiesięcznika literackiego "Topos". Autor książek poetyckich: "Wypieki" (1999), "e-mail" (2000), "mazurek" (2002), "Te Deum" (2005, 2008) oraz "Czarny kwadrat" (2009). Redaktor "Antologii wierszy 1976-2006. Poza słowa (2006)". Jego wiersze wybrane ukażą się wkrótce w Niemczech i Stanach Zjednoczonych. Laureat Nagrody Kościelskich (2009), Hubert-Burda-Preis (2008), nagrody "Splendor Gedanensis" (2007). Od Tadeusza Różewicza otrzymał Nagrodę Fundacji Kultury Polskiej (2006). W tym roku został nominowany do nagrody Nike. Mieszka w Gdańsku.