Rodzić po polsku

Kilka łóżek porodowych w jednej sali oddzielonych jedynie parawanami; nieprzerwany czas pracy lekarzy (zatrudnionych na umowach cywilno­ prawnych) wynoszący do 151 godzin; bardzo czę­sto stosowane nacinanie krocza, które powinno się wykonywać tylko w medycznie uzasadnio­nych przypadkach (w Polsce przeprowadza się je średnio u co drugiej pacjentki, gdy tymczasem w Szwecji, Wielkiej Brytanii czy Danii zaledwie u co dziesiątej). To dane z raportu „Opieka okołoporodowa na oddziałach położniczych”, który w minionym tygodniu opublikowała Najwyższa Izba Kontroli. 

Kompleksowe – bo opracowane na podsta­wie m.in. dokumentacji medycznej z 24 szpita­li w ośmiu województwach, rozmów z konsultantami w dziedzinie położnictwa i ginekologii, a także przeprowadzonej wśród pacjentek ankiety – wyniki kontroli potwierdzają: opieka około­ porodowa to wciąż jeden z najbardziej zaniedba­nych obszarów w polskim lecznictwie. 

I nie chodzi tylko o pieniądze – choć więk­szość skontrolowanych szpitali jest w złej sytu­acji finansowej (14 z 24 placówek). Otóż raport Najwyższej Izby Kontroli wymienia wiele przy­kładów na to, jak w polskich szpitalach poród odzierany jest z godności. Np. taką organizację sal, że „przy otwarciu drzwi osoby postronne mogą zobaczyć pacjentkę w sytuacji intymnej” – tak było w 10 kontrolowanych oddziałach. 67 proc. ankietowanych kobiet przyznało, że nie podano im żadnego znieczulenia, a tylko jedna na dziesięć mogła wybrać samodzielnie jego formę. 

Mimo wielu akcji społecznych wciąż pokutu­je przekonanie: poród to poród. Musi boleć. Zero intymności. Trzeba przetrzymać. ©℗