Park na Mazurach

Pani Józefa Hennelowa i czytelnicy "TP" ujęli się za wycinanymi drzewami rosnącymi przy polskich drogach ("TP" nr 25, 27 i 30/06), z kolei prof. Zbigniew Witkowski, w wywiadzie Anny Matei "Po co nam więcej niedźwiedzi..." ("TP" nr 34/06), tłumaczy, jakie przeszkody napotyka w Polsce ochrona przyrody. Nie od rzeczy będzie więc przypomnienie ciągle nie zakończonej sprawy utworzenia Mazurskiego Parku Narodowego. Pomysł taki przedstawił w połowie lat 60. prof. Władysław Szafer. W skład Parku miały wejść m.in. północno-zachodnia część Puszczy Piskiej z rzeką Krutynią i Jezioro Nidzkie. Ponieważ projektowi sprzeciwili się przedstawiciele leśnictwa, myślistwa i turystyki masowej, wojewódzki konserwator przyrody w Olsztynie, Jan Panfil, doprowadził w 1970 r. do utworzenia Mazurskiego Parku Krajobrazowego jako formy przejściowej do czasu utworzenia parku narodowego. Jezioro Nidzkie, którego nie włączono do Parku Krajobrazowego, w 1972 r. uznano za rezerwat przyrody. Przez następne dwie dekady starano się powstrzymać na chronionych obszarach degradację środowiska naturalnego. W latach 1990-93 pracownicy zarządu Parku, Jerzy Kruszelnicki i Grzegorz Wagner, przygotowali dokumentację niezbędną do utworzenia Mazurskiego Parku Narodowego. Znowu jednak jego powstaniu sprzeciwiło się lobby gospodarcze. Ponawiane później próby, m.in. w 1998 r., też zakończyły się niepowodzeniem.