Instalacja z PIT-ów

Cokolwiek by powiedzieć o instalacji pani N., niewątpliwie wywołała ona dyskusję na temat prawnych ograniczeń artysty i tworzonego przezeń dzieła. Zagrzmiało od głosów oburzenia na łamanie wolności słowa i sumienia, wprowadzanie cenzury. Powoływano się na historię, z której jasno wynika, że i dawniej twórcy łamali bariery obyczajowości. Konkludowano: takie jest niezbywalne prawo sztuki. Poseł, i redaktor tygodnika “Nie", żądał kary dla sądu, który wydał tak skandaliczny wyrok. To akurat mnie nie zdziwiło, bo jego stosunek do religii chrześcijańskiej jest znany. Jednak po oświadczeniu duszpasterza środowisk twórczych Gdańska ks. Krzysztofa Niedałtowskiego, uważającego, że skazanie artystki wyrządza jej krzywdę, doznałam lekkiego szoku. LPR nie jest moim ulubionym ugrupowaniem, ojciec dyrektor nigdy nie był moim idolem, Radia Maryja nie słucham, aby nie używać wulgarnych wyrazów, “Nasz Dziennik" omijam łukiem z podobnych powodów (pewien ksiądz powiedział mi nawet, że nie jestem katoliczką, bo nie uznaję autorytetów), ze sztuką obcuję od dziecka na co dzień (ojciec malarz, syn muzyk, mąż i ja architekci) - a jednak wypowiedź księdza zbulwersowała mnie. Bo moje uczucia religijne instalacja pani N. obraziła.