Człowiek stadionu

W artykule Przemysława Dula dostrzegam charakterystyczny dla polskiego społeczeństwa stereotyp kibica--bandyty. Jestem kibicem Wisły Kraków i zasiadam na "dziesiątce", sektorze dla najbardziej zaangażowanych i wiernych kibiców tego klubu. Wśród osób chodzących na Wisłę czy Cracovię są i pilni uczniowie, i pracownicy poważnych firm - nie uczestniczą oni w burdach, nie chodzą też na mecze dla straszenia przechodniów i terroryzowania okolic stadionu. "Źli" kibice, o których pisze Dul, to niewielka grupa, przychodząca najczęściej na wybrane spotkania dwóch zwaśnionych klubów, np. Lecha Poznań z Legią Warszawa czy Wisły z Cracovią. Nimi powinny się zająć organa ścigania, pamiętając, że agresja na stadionach jest zjawiskiem złożonym i nie ma jednej recepty na to, by sobie z nią poradzić. Na jedną jednak kwestię zwrócę uwagę - odmienność zachowań policji polskiej i zachodniej na stadionach. Zaskoczyła mnie uprzejmość policjantów podczas meczu w Rotterdamie, tym bardziej, że polska policja z reguły podchodzi do kibiców jak do przestępców.