Wolne media to jeden z fundamentów demokracji. Wykrywają nieprawidłowości w postępowaniu polityków i często dopiero po publikacjach w środkach przekazu państwo staje po stronie prawa. Ale z prywatnymi mediami SLD ma kłopot: to dziedzina życia publicznego, której nie udało się tej partii zdominować. Tu - inaczej niż w mediach publicznych czy agendach rządowych - zasada podziału łupów nie działa.
Świadomość tej porażki stała za mataczeniem przy ustawie o mediach. Afera Rywina pokrzyżowała plany: anty-Agory na razie nie będzie. Ale niezależne media są i wizerunkowi SLD szkodzą. Trzeba coś z tym zrobić! Na przykład postraszyć sądami.
W głowach niektórych polityków SLD i ludzi z nim związanych wciąż rodzą się pomysły, by zwiększyć kontrolę nad państwem, podporządkować sobie środki przekazu i zmniejszyć ryzyko wyborczej porażki.
Zaniepokojonych, że ekipa Leszka Millera pozazdrościła przywódcom Ukrainy czy Białorusi, można jednak uspokoić. SLD z pewnością nie chce czerpać z tak siermiężnych wzorców. Idziemy przecież do Europy, więc raczej urzekł ich świat zachodnich garniturów, drogich krawatów i szerokich, błyszczących uśmiechów, które ze spokojem puszcza w kierunku kamer podległych sobie telewizji ot, taki Silvio Berlusconi na przykład.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 47/2003
