Rząd, który w całkowicie nieprzewidywalnej i dramatycznej sytuacji musiał wziąć pod uwagę rozmaite braki strukturalne systemu opieki zdrowotnej, wydawał dekrety z kolejnymi restrykcjami. Wychodzić można więc tylko w razie „uzasadnionej konieczności”. Ale gospodarka nie może całkiem stanąć; szacuje się, że w samym Mediolanie ok. 190 tys. ludzi nadal udaje się codziennie do – całkiem fizycznej – pracy.
Jedna osoba na rodzinę może iść po zakupy. Ale prawo stanowi, że tylko po „artykuły pierwszej potrzeby” i nie dalej jak kilometr od miejsca zamieszkania. Policja sprawdza i wlepia wysokie grzywny. Dwa dni temu koło mojego domu ktoś dostał wysoki mandat, bo w torbie z zakupami miał tylko cztery butelki wina, które nie wchodzą w zakres pierwszej potrzeby. W supermarketach alejki z przyborami szkolnymi, gospodarstwem domowym czy sprzętem ogrodniczym są zamknięte.
CZYTAJ WIĘCEJ:
- Pandemia COVID-19 - serwis specjalny
- Tygodnik na kwarantannę - wybór najlepszych tekstów dostępny bezpłatnie!
Wyjście na zewnątrz może się okazać niebezpieczne także z powodu źle pojętego i niepokojącego „nadzoru społecznego”. Sąsiedzi fotografują ludzi wychodzących więcej niż raz dziennie albo wracających bez zakupów, po czym wrzucają te zdjęcia-donosy na serwisy społecznościowe. Ludzie jadący do pracy słyszą za plecami obelżywe wezwania, by zostali w domu. Na biegaczy lecą z góry wiadra wody...
Dla wielu osób, które pracują przy komputerze w domu (np. nauczycieli), problemem jest upilnowanie własnych dzieci. Ostatni dekret, w którym rząd utrzymał blokadę wszystkiego do 13 kwietnia (a premier Giuseppe Conte w telewizyjnym orędziu dał po raz pierwszy tak jasno do zrozumienia, że aż do połowy maja nic się raczej nie zmieni), zezwala wreszcie wyprowadzać dziecko – ale pojedynczo! – na odległość 200 m od domu. Nawet i to wzbudziło polemiki jako zbyt śmiały krok. Pewien komik zaapelował zaś do władz, żeby uściśliły, że nowe prawo zabrania porzucenia dziecka na ulicy.
To, co nastanie potem, będzie na pewno trudne: ludzie potracą pracę, gospodarka z trudem będzie się rozkręcać, Unia Europejska może się rozlecieć. Ale już teraźniejszość – nie tylko z powodu rosnącej liczby zgonów – zaczyna być coraz cięższa i wydaje się nie mieć końca. Psychoterapeuci – pracujący oczywiście tylko przez Skype’a – mają mnóstwo klientów i pełne ręce roboty. © Przełożył PB
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru Nr 15/2020
