To światło nie zgaśnie: po antysemickim ataku Grzegorza Brauna w Sejmie

Czym jest Chanuka? To święto, podczas którego Żydzi wspominają tyleż powstanie przeciwko tyranowi z hellenistycznej dynastii Seleucydów, co czas ocalenia przed duchową zagładą. „Kluczowe znaczenie ma tu słowo »odnowienie«” – pisał przed laty w „Tygodniku” Paweł Śpiewak; odnowienie, które „dokonało się wtedy, gdy życie duchowe Żydów niemal się wyczerpało, było bliskie zniszczenia”.

Nie wiem, czy Grzegorz Braun biorąc do ręki gaśnicę i niszcząc chanukowe świece w gmachu Sejmu próbował tak naprawdę uderzyć w proces odnowienia, jakiego jesteśmy świadkami w ostatnich tygodniach, ale nawet jeśli podjął taką próbę, to z pewnością mu się nie udało. Widok polskiego parlamentarzysty atakującego symbole religijne drogie wielu jego współobywatelom jest oczywiście głęboko zawstydzający, ale stanowcza reakcja władz polskiego parlamentu, potępienie Brauna nawet przez własny klub parlamentarny, błyskawiczne komentarze przedstawicieli Kościołów i związków wyznaniowych („W związku z wydarzeniem w Sejmie, którego dopuścił się pan poseł Grzegorz Braun gasząc świece chanukowe i oświadczając, że nie jest mu wstyd za to, co zrobił, oświadczam, że jest mi wstyd i przepraszam całą społeczność Żydów w Polsce” – napisał kard. Grzegorz Ryś), głosy dziennikarzy, powszechne oburzenie opinii publicznej pokazują, że coś się jednak w Polsce zmieniło. Żyjemy w kraju, w którym nie ma i nie może być przyzwolenia na antysemityzm, rasizm i agresję.

Gdyby ktoś jeszcze chciał brać za dobrą monetę otwierające sejmowe wystąpienia posła Brauna słowa „Szczęść Boże”, mógłby mu zadedykować fragment wiersza Antoniego Słonimskiego „Dwie ojczyzny”: „W twojej ojczyźnie do obcych w wierze / Bóg się nie zniża. / Moja ojczyzna świat cały bierze / W ramiona krzyża”. Odradzam jednak wchodzenie na ten poziom polemiki. Grzegorz Braun to nie jest przypadek skłaniający do podejmowania dysputy teologicznej – właściwszą formą reakcji na jego eksces powinno być raczej śledztwo prokuratury, związane z naruszaniem artykułów 119, 157, 195 i 257 kodeksu karnego (wyliczył je właśnie na Twitterze przyszły minister sprawiedliwości Adam Bodnar). Państwo polskie ma instrumenty, by się bronić w takich sytuacjach.